Shloka 7
खर
शूर्पणखा-संवादः | Khara and Surpanakha: Lament, Reproach, and the Janasthana Crisis
अस्मीदानीमहं प्राप्ता हृतश्रवणनासिका।शोणितौघपरिक्लिन्ना त्वया च परिसान्त्विता।।।।
asmi idānīm ahaṃ prāptā hṛtaśravaṇanāsikā | śoṇitaughapariklinnā tvayā ca parisāntvitā ||
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു—എന്റെ ചെവിയും മൂക്കും മുറിക്കപ്പെട്ട്, രക്തധാരകളാൽ നനഞ്ഞവളായി; എങ്കിലും നീ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
My ears and nose sliced off, drenched with blood, I came to you and you pacified me.
FAQs
The verse foregrounds the human need for refuge and care in suffering—kinship support is treated as a stabilizing duty, even when the sufferer is morally compromised.
Śūrpaṇakhā describes her mutilated condition and acknowledges Khara’s consolation.
Endurance amid pain, and reliance on familial protection.