Adhyaya 63

Verse 1

सुकर्मोवाच । तयोश्चापि द्विजश्रेष्ठ मातापित्रोश्च स्नातयोः । पुत्रस्यापि हि सर्वांगे पतंत्यंबुकणा यदा

സുകർമൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ആ കർമ്മം നിർവഹിക്കുമ്പോൾ, സ്നാനം ചെയ്ത മാതാപിതാക്കളുടെയും പുത്രന്റെയും, അവന്റെ സർവ്വാംഗങ്ങളിൽ ജലബിന്ദുക്കൾ പതിയുന്ന സമയത്ത്—

Verse 2

सर्वतीर्थसमं स्नानं पुत्रस्यापि सुजायते । पतितं विकलं वृद्धमशक्तं सर्वकर्मसु

പുത്രനു വേണ്ടി ഈ സ്നാനം സർവ്വതീർത്ഥസ്നാനത്തോടു തുല്യമായ ഫലം നൽകുന്നു. പതിതൻ, വികലൻ, വൃദ്ധൻ, എല്ലാ കർമങ്ങളിലും അശക്തൻ—ഇവർക്കും ഇത് ഉപകാരപ്പെടുന്നു.

Verse 3

व्याधितं कुष्ठिनं तातं मातरं च तथाविधाम् । उपाचरति यः पुत्रस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

രോഗബാധിതനായ കുഷ്ഠരോഗിയായ പിതാവിനെയും, അതുപോലെ തന്നെയുള്ള മാതാവിനെയും സ്നേഹത്തോടെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന പുത്രന്റെ പുണ്യം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 4

विष्णुस्तस्य प्रसन्नात्मा जायते नात्र संशयः । प्रयाति वैष्णवं लोकं यदप्राप्यं हि योगिभिः

അവനോടു വിഷ്ണു പ്രസന്നചിത്തനായി കൃപ കാണിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. യോഗികൾക്കും ദുർലഭമായ വൈഷ്ണവ ലോകം അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 5

पितरौ विकलौ दीनौ वृद्धावेतौ गुरू सुतः । महागदेन संप्राप्तौ परित्यजति पापधीः

അമ്മയും അച്ഛനും ദുർബലരും ദീനരുമായി വൃദ്ധരായി ഗുരുരോഗം ബാധിക്കുമ്പോൾ, പാപബുദ്ധിയുള്ള മകൻ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 6

पुत्रो नरकमाप्नोति दारुणं कृमिसंकुलम् । वृद्धाभ्यां च समाहूतो गुरूभ्यामिह सांप्रतम्

അത്തരം മകൻ പുഴുക്കൾ നിറഞ്ഞ ഭീകര നരകത്തിൽ പതിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴിതാ ഈ നിമിഷം ഇവിടെ ആ രണ്ടു വൃദ്ധ ഗുരുസമന്മാർ അവനെ വിളിക്കുന്നു.

Verse 7

न प्रयाति सुतो भूत्वा तस्य पापं वदाम्यहम् । विष्ठाशी जायते मूढो ग्रामघ्रोणी न संशयः

മകനായിട്ടും അവൻ ധർമ്മമാർഗത്തിൽ പോകുന്നില്ല; അവന്റെ പാപം ഞാൻ പറയുന്നു. അവൻ മൂഢനായി, മലഭോജിയായി, ഗ്രാമത്തിലെ പന്നിയായി ജനിക്കുന്നു—സംശയമില്ല.

Verse 8

यावज्जन्मसहस्रं तु पुनः श्वा चाभिजायते । पुत्रगेहेस्थितौ वृद्धौ माता च जनकस्तथा

ആയിരം ജന്മങ്ങൾ വരെ അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നായയായി ജനിക്കുന്നു; അതുപോലെ വൃദ്ധയായ അമ്മയും അച്ഛനും മകന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ ആശ്രിതരായി കഴിയുന്നു.

Verse 9

अभोजयित्वा तावन्नं स्वयमत्ति च यः सुतः । मूत्रं विष्ठां स भुंजीत यावज्जन्मसहस्रकम्

അവർക്കു അത്ര അന്നം ആദ്യം ഭോജിപ്പിക്കാതെ താനേ തിന്നുന്ന പുത്രൻ, സഹസ്ര ജന്മങ്ങൾ വരെ മൂത്രവും മലവും തന്നെ ഭുജിക്കേണ്ടിവരും।

Verse 10

कृष्णसर्पो भवेत्पापी यावज्जन्मशतद्वयम् । मातरंपितरं वृद्धमवज्ञाय प्रवर्त्तते

വൃദ്ധയായ മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും അവഗണിച്ച് പെരുമാറുന്ന പാപി, ഇരുനൂറ് ജന്മങ്ങൾ വരെ കൃഷ്ണസർപ്പമായി (കറുത്ത പാമ്പായി) ജന്മിക്കും।

Verse 11

ग्राहोपि जायते दुष्टो जन्मकोटिशतैरपि । तावेतौ कुत्सते पुत्रः कटुकैर्वचनैरपि

കോടിശത ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും പുത്രൻ ദുഷ്ടനായി ജനിക്കാം; ആ പുത്രൻ തന്നെയാണ് ആ ഇരുവരെയും (മാതാപിതാക്കളെ) കടുത്ത വാക്കുകളാൽ നിന്ദിക്കുന്നത്।

Verse 12

स च पापी भवेद्व्याघ्रः पश्चादृक्षः प्रजायते । मातरंपितरं पुत्रो यो न मन्येत दुष्टधीः

മാതാപിതാക്കളെ മാനിക്കാത്ത ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള പുത്രൻ പാപി; അവൻ ആദ്യം വ്യാഘ്രമായി (കടുവയായി) മാറി, പിന്നെ ഋക്ഷമായി (കരടിയായി) ജന്മിക്കും।

Verse 13

कुंभीपाके वसेत्तावद्यावद्युगसहस्रकम् । नास्ति मातृसमं तीर्थं पुत्राणां च पितुः समम्

അവൻ കുംഭീപാക നരകത്തിൽ സഹസ്ര യുഗങ്ങൾ വസിക്കും। മാതാവിനോട് തുല്യമായ തീർത്ഥമില്ല; മക്കൾക്കു പിതാവിനോട് തുല്യനും ഇല്ല।

Verse 14

तारणाय हितायैव इहैव च परत्र च । तस्मादहं महाप्राज्ञ पितृदेवं प्रपूजये

താരണത്തിനും ഹിതത്തിനും—ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും—അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹാപ്രാജ്ഞാ, ഞാൻ പിതൃദേവന്മാരെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കുന്നു।

Verse 15

मातृदेवं सर्वदेव योगयोगी तथाभवम् । मातृपितृप्रसादेन संजातं ज्ञानमुत्तमम्

ഞാൻ മാതാവിനെ ദേവിയായി—അഥവാ സർവ്വദേവസ്വരൂപയായി—കണ്ടു; അതിനാൽ ഞാൻ യോഗയോഗിയായി. മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രസാദത്താൽ എനിക്കുള്ളിൽ ഉത്തമജ്ഞാനം ഉദിച്ചു।

Verse 16

त्रिलोकीयं समस्ता तु संयाता मम वश्यताम् । अर्वाचीनगतिं जाने देवस्यास्य महात्मनः

ത്രിലോകത്തിലെ സകല ജീവികളും എന്റെ വശത്തിലായി; എങ്കിലും ഈ മഹാത്മാവായ ദേവന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗതി ഞാൻ അറിയുന്നു।

Verse 17

वासुदेवस्य तस्यैव पराचीनां महामते । सर्वं ज्ञानं समुद्भूतं पितृमातृप्रसादतः

ഹേ മഹാമതേ, പ്രാചീനരിൽ ആ വാസുദേവനിൽ നിന്നുതന്നെ സർവ്വജ്ഞാനം ഉദ്ഭവിച്ചു—പിതൃമാതൃപ്രസാദത്താൽ।

Verse 18

को न पूजयते विद्वान्पितरं मातरं तथा । सांगोपांगैरधीतैस्तैः श्रुतिशास्त्रसमन्वितैः

വേദം അങ്ങോപാംഗങ്ങളോടുകൂടി അധ്യയനം ചെയ്തവനായി, ശ്രുതി-ശാസ്ത്രോപദേശങ്ങളാൽ സമന്വിതനായ ഏത് പണ്ഡിതൻ പിതാവിനെയും അതുപോലെ മാതാവിനെയും പൂജിക്കാതിരിക്കും?

Verse 19

वेदैरपि च किं विप्रा पिता येन न पूजितः । माता न पूजिता येन तस्य वेदा निरर्थकाः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, പിതാവിനെ ആദരിക്കാത്തവന് വേദങ്ങളാലും എന്ത് പ്രയോജനം? മാതാവിനെ പൂജിക്കാത്തവന് വേദങ്ങൾ അർത്ഥശൂന്യമാകുന്നു।

Verse 20

यज्ञैश्च तपसा विप्र किं दानैः किं च पूजनैः । प्रयाति तस्य वैफल्यं न माता येन पूजिता

ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, യജ്ഞങ്ങളും തപസ്സും എന്ത് പ്രയോജനം—ദാനവും പൂജയും എന്ത്? മാതാവിനെ പൂജിക്കാത്തവന് എല്ലാം നിഷ്ഫലമാകുന്നു।

Verse 21

न पिता पूजितो येन जीवमानो गृहे स्थितः । एष पुत्रस्य वै धर्मस्तथा तीर्थं नरेष्विह

ജീവിച്ചും വീട്ടിൽ തന്നെയും ഉള്ള പിതാവിനെ ആദരിക്കാത്തവൻ പുത്രധർമ്മത്തിൽ പരാജിതനാകുന്നു; സത്യത്തിൽ ഇവിടെ മനുഷ്യർക്കു പിതൃസേവ തന്നെയാണ് തീർത്ഥം।

Verse 22

एष पुत्रस्य वै मोक्षस्तथा जन्मफलं शुभम् । एष पुत्रस्य वै यज्ञो दानमेव न संशयः

ഇതുതന്നെ പുത്രന്റെ മോക്ഷം; ഇതുതന്നെ അവന്റെ ജന്മത്തിന്റെ ശുഭഫലം. പുത്രനു ഇതുതന്നെ യജ്ഞം, ഇതുതന്നെ ദാനം—സംശയമില്ല।

Verse 23

पितरं पूजयेन्नित्यं भक्त्या भावेन तत्परः । तस्य जातं समस्तं तद्यदुक्तं पूर्वमेव हि

ഭക്തിയോടും ഹൃദയത്തിലെ ആദരഭാവത്തോടും പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തോടെ പിതാവിനെ നിത്യം പൂജിക്കണം; കാരണം അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചതെല്ലാം മുൻപ് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ്।

Verse 24

दानस्यापि फलं तेन तीर्थस्यापि न संशयः । यज्ञस्यापि फलं प्राप्तं माता येनाप्युपासिता

യാരാണ് മാതാവിനെ വിധിപൂർവ്വം സേവിച്ച് ഉപാസിച്ചിട്ടുള്ളത്, അവന് ദാനഫലം ലഭിക്കുന്നു; സംശയമില്ലാതെ തീർത്ഥസേവയുടെ ഫലവും; യജ്ഞഫലവും ലഭിക്കുന്നു, കാരണം മാതാവ് യഥാവിധി ആദരിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 25

पिता येन सुभक्त्या च नित्यमेवाप्युपासितः । तस्य सर्वा सुसंसिद्धा यज्ञाद्याः पुण्यदाः क्रियाः

യാരാണ് സത്യഭക്തിയോടെ നിത്യവും പിതാവിനെ സേവിച്ച് ഉപാസിക്കുന്നത്, അവന് യജ്ഞാദിയായ എല്ലാ പുണ്യദായക കർമ്മങ്ങളും പൂർണ്ണമായി സിദ്ധിക്കുന്നു।

Verse 26

एतदर्थं समाज्ञातं धर्मशास्त्रं श्रुतं मया । पितृभक्तिपरो नित्यं भवेत्पुत्रो हि पिप्पल

ഈ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഞാൻ ധർമ്മശാസ്ത്രം യഥാവിധി ശ്രവിച്ച് അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ പിപ്പല, പുത്രൻ നിത്യവും പിതൃഭക്തിയിൽ പരനായിരിക്കണം।

Verse 27

तुष्टे पितरि संप्राप्तं यदुराज्ञा पुरा सुखम् । रुष्टे पितरि च प्राप्तं महत्पापं पुरा शृणु

ഇപ്പോൾ കേൾക്കുക—പുരാതനകാലത്ത് യദുരാജാവ് പിതാവ് പ്രസന്നനായപ്പോൾ സുഖം നേടി; പിതാവ് കോപിച്ചപ്പോൾ മഹാപാപം ഏറ്റുവാങ്ങി।

Verse 28

रुरुणा पौरवेणापि पित्रा शप्तेन भूतले । एवं ज्ञानं मया चाप्तं द्वावेतौ यदुपासितौ

ഭൂമിയിൽ പൗരവവംശീയനായ റുരുവും പിതാവിന്റെ ശാപം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഇതേ ജ്ഞാനം നേടി. ഞാനും ഈ ജ്ഞാനം നേടി: ഉപാസ്യർ ഈ രണ്ടുപേരാണ്।

Verse 29

एतयोश्च प्रसादेन प्राप्तं फलमनुत्तमम्

ഈ രണ്ടുപേരുടെയും പ്രസാദത്താൽ അതുല്യമായ ഫലം ലഭിച്ചു.

Verse 63

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थमाहात्म्ये त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ മാതാപിതൃതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം വിവരിക്കുന്ന അറുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.