Adhyaya 57

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या

വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ക്രീഡാർത്ഥം സതീയുടെ രൂപം ധരിച്ചു, ധരാ (ഭൂമി) തന്റെ പ്രഭുത്വം പ്രകടിപ്പിച്ച് ആ മനോഹര പതിവ്രതയുടെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പോയി. അവൾ എത്തിയപ്പോൾ സത്യസ്വഭാവയുക്തയായ ആ ധന്യസ്ത്രീ ആദരത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 2

वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्

അത്യന്തം പുണ്യമായ വാക്കുകളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട അവൾ ക്രീഡാഭാവത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് സുകലയോട് സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് ആ സതി—മായാനുഗനും ലോകത്തെ മോഹിപ്പിക്കുന്നവനുമായ അവനോട്—സത്യപ്രമാണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ മറുപടി നൽകി।

Verse 3

ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः

എന്റെ ഭർത്താവും ബലവാൻ, ഗുണജ്ഞൻ, ധീരൻ, വിദ്യാവാൻ, മഹിമയാൽ യുക്തൻ ആയിരുന്നു. എങ്കിലും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ആ പുണ്യവാൻ അധികം പാപികളിടയിലേക്ക് പോയി. ഹേ നാഥാ, ഹേ പുണ്യകീർത്തേ, കേൾക്കുക—അവൻ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ രക്ഷകൻ.

Verse 4

वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः

സ്ത്രീസഹജമായ ലളിതസ്വഭാവത്തോടെ സുകലാ പറഞ്ഞ പുണ്യവചനങ്ങൾ എല്ലാം കേട്ട്, (അവൾ) അവളുടെ ശുദ്ധഭാവം മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞു—“ഹേ സുന്ദരി, ഇന്ന് നിന്റെ നാഥൻ എന്തുകൊണ്ട് പോയി?”

Verse 5

विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे

നിന്റെ രൂപം ഇപ്പോൾ മാറ്റിവെച്ച്, നിന്റെ സുഭർത്താവിനെക്കുറിച്ച് എല്ലാം സത്യമായി പറയുക. ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായാൽ എല്ലാം സാധ്യമാകുന്നു. നീ സഖിയുടെ രൂപത്തിൽ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 6

क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि

ക്രീഡാ പറഞ്ഞു—“പ്രിയേ, കേൾക്കുക, ഇതാണ് സത്യം: എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയാണ്—അവൻ ആരോടു ആസക്തനാകുന്നുവോ, ഞാൻ എപ്പോഴും അവരോടു തന്നെ അർപ്പിതയായിരിക്കും; അവൻ ആരെയാണു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അവരെ ഞാൻ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി സമാധാനിപ്പിക്കും.”

Verse 7

कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि

ഹേ ദേവീ, എന്റെ കർത്താവ്—എന്റെ സുഭർത്താവ്—അരുളിയ അതിപുണ്യമായ വചനം ഞാൻ ധ്യാനത്തിൽ ലീനയായി പൂർണ്ണമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ഏകാന്തശീലയായി, അവന്റെ ഗുണങ്ങൾക്ക് അനുരൂപമായി, ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ അവനെ മാത്രം ശുശ്രൂഷിക്കുന്നു.

Verse 8

मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्

ഇത് എന്റെ പൂർവകർമ്മവിപാകമാണ്; ഇപ്പോഴേ ഫലിക്കുന്നു. കാരണം എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെ ഇങ്ങനെ ദുർഭാഗ്യവതിയായി ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിരിക്കുന്നു।

Verse 9

सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः

സഖീ, ഇനി ഞാൻ ജീവനും എന്റെ ദേഹവും പോലും താങ്ങാൻ കഴിയില്ല; ഭർത്താവില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും—വിധി എത്ര നിർദയം!

Verse 10

रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

രൂപം, അലങ്കാരം, സൗഭാഗ്യം, സുഖം, സമ്പത്ത്—ഇവയത്രേ സ്ത്രീകൾക്കുള്ളത്; ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഭർത്താവിനെ സ്ത്രീയുടെ മഹാഭാഗ്യമായി പാടുന്നു।

Verse 11

तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा

അവൾ അന്ന് കളിയായി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട്, അതിലെ സത്യഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അതിനെ സത്യവചനമായി കരുതി।

Verse 12

विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः

ഭർത്താവിനെ ദേവനായി ആരാധിക്കുന്ന വിശ്വാസിനിയായ ഭാഗ്യവതി സുകലയോട്, അവൻ വീണ്ടും തന്റെ ഉദ്ദേശത്തിനും പ്രവർത്തിക്കും യോജിച്ച വാക്കുകൾ മുഴുവനും പറഞ്ഞു।

Verse 13

समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः

സംക്ഷേപമായി ഞാൻ എന്റെ മുൻവൃത്താന്തം പറഞ്ഞു—എന്റെ ഭർത്താവ് പുണ്യസാധനത്തിൽ തത്പരനായി തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് എങ്ങനെ പുറപ്പെട്ടു എന്നത്।

Verse 14

आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता

“ഹേ ദൃഢമനസ്സിനി! സ്വന്തം ദുഃഖം, സത്യവചനം, തപസ്സു—ഇവ തന്നെയാണ് (മാർഗം).” ഇങ്ങനെ ക്രീഡയായി ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട ആ പതിവ്രത അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി।

Verse 15

सूत उवाच । एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഒരു ദിവസം അവൾ ക്രീഡയായി സുകലയോട് പറഞ്ഞു: “സഖി, നോക്കൂ; ഈ സുന്ദര വനമൊക്കെയും ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

Verse 16

तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्

അവിടെ പരമപുണ്യമായ ഒരു തീർത്ഥമുണ്ട്; അത് പാപനാശിനിയാണ്. നാനാവള്ളി-വിതാനങ്ങളും മനോഹര പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് അത് ശോഭിക്കുന്നു।

Verse 17

आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा

“ഹേ സുന്ദരമുഖിനി! പുണ്യാർത്ഥം നമുക്കും അവിടെ പോകണം.” എന്നു കേട്ട സുകല അപ്പോൾ തന്റെ മായാശക്തിയാൽ അവളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു।

Verse 18

प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्

അവൾ നന്ദനവനത്തോട് ഉപമിക്കാവുന്ന ആ ദിവ്യവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു—സകല ഋതുക്കളുടെയും പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവും, നൂറുകണക്കിന് കുയിലുകളുടെ മധുരനാദം മുഴങ്ങുന്നതുമായിരുന്നതു।

Verse 19

गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्

ആ വനം അതിമധുര നാദങ്ങളാൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു—മധുകരന്മാരും പാടുന്നതുപോലെ; പുണ്യപക്ഷികളുടെ കൂജനത്തോടെ എല്ലാടവും മംഗളധ്വനികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 20

चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै

ചന്ദനാദി സുഗന്ധവൃക്ഷങ്ങളാൽ അത് വിരാജിച്ചു, മധുരസൗരഭം കൊണ്ട് ദീപ്തമായി; മാധവിയോടുകൂടി മാധവൻ അതിനെ സർവ്വഭോഗങ്ങളാൽ സമ്പൂർണ്ണമാക്കി.

Verse 21

रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्

ആ വനം മോഹിപ്പിക്കാനായി മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചതും, സുകലയെ കാരണമാക്കിയുമായിരുന്നു; അവളോടൊപ്പം അവൾ ആ സർവ്വാനന്ദദായകവും സർവ്വമോഹനവുമായ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 22

ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर

ജനേശ്വരൻ ആ പുണ്യവും സുഖപ്രദവുമായ ദൃശ്യം കണ്ടു; യാതൊരു മായാഭാവവും അവൻ ഗ്രഹിച്ചില്ല; അവളോടൊപ്പം ആ ദിവ്യവനം നോക്കി നോക്കി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി।

Verse 23

शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः

അവിടെ ദിവ്യമൂർത്തിയിൽ ദീപ്തനായ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പോലും എത്തി; ആ ദൂതിയോടുകൂടെ കാമദേവനും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 24

सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता

എല്ലാ ഭോഗങ്ങളുടെയും അധിപനായിത്തീർന്ന്, കാമലീലയിൽ മുഴുകി, അവൻ കാമദേവനോട് പറഞ്ഞു—“ആ സുകുലാ കന്യ പോയിരിക്കുന്നു।”

Verse 25

प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ

ഹേ മഹാഭാഗാ! ക്രീഡയുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന അവളെ പ്രഹരിക്കൂ. മായ പ്രയോഗിച്ച് ക്രീഡ അവളെ നിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 26

पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच । आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्

ഇന്നുതന്നെ നിന്റെ പൗരുഷം കാണിക്കൂ; ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ചെയ്യൂ. കാമൻ പറഞ്ഞു—“നിന്റെ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തുക—ചതുരനും ലീലാസമ്പന്നനും ആയി।”

Verse 27

येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच । क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे

സഹസ്രദൃക് (ഇന്ദ്രൻ) പറഞ്ഞു—“ഞാൻ അവളെ പഞ്ചബാണങ്ങളാൽ പ്രഹരിക്കുവാൻ.” അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ മൂഢാ! ലോകത്തെ പരിഹസിക്കുന്ന നിന്റെ പൗരുഷം എവിടെയാണ്?”

Verse 28

ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच । तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना

കാമദേവൻ പറഞ്ഞു— 'എന്റെ ആശ്രയം സ്വീകരിച്ച് ഇപ്പോൾ നീ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവാധിദേവനും ശൂലപാണിയുമായ ആ മഹാദേവനാൽ പോലും (ഞാൻ ദഹിക്കപ്പെട്ടു).'

Verse 29

पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्

എന്റെ രൂപം മുമ്പേ തന്നെ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു; എനിക്ക് സ്വന്തമായി ശരീരമില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ ഹനിക്കാൻ (മോഹിപ്പിക്കാൻ) ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

Verse 30

पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये

പുരുഷന്മാരുടെ ശരീരത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ എന്റെ രൂപം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ, പുരുഷനെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ സ്ത്രീ സംബന്ധമായ കാര്യം ചെയ്യുന്നു.

Verse 31

पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः

ഒരു പുരുഷൻ മുമ്പ് ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ അവളെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്ന പുരുഷന് ആ സ്ത്രീരൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയുന്നു.

Verse 32

अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः

അദൃശ്യമായ വിധിയെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ പുരുഷനെ ഉന്മത്തനാക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ സ്ത്രീരൂപത്തിലൂടെയും ഞാൻ അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നു, അതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 33

संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये

ഹേ സുരേശ്വരാ! സ്മരണ മാത്രത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ‘സ്മര’ എന്ന കാമം ഉദിച്ചു. അവളെ കണ്ടിട്ട്, ഹേ ഉറഗാംഗാ! ഞാൻ തത്ത്വത്തിന്റെ സത്യസ്വരൂപത്തെയേ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 34

आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्

സ്വാത്മതേജസ്സിന്റെ പ്രകാശത്താൽ ബന്ധിതനോ ബന്ധകനോ അല്ലാത്ത നിലയിലേക്കു എത്താം; എങ്കിലും സ്ത്രീരൂപം ആശ്രയിച്ച് ധീരനായ പുരുഷനെയും മോഹിപ്പിക്കാം.

Verse 35

पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्

പുരുഷനെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ സദ്ഗുണവതിയായ സ്ത്രീയായി മാറാം. ഹേ ഇന്ദ്രാ! ഞാൻ രൂപഹീനൻ; അവൾ എന്റെ രൂപം ധരിക്കട്ടെ.

Verse 36

तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः

നിന്റെ രൂപം ആശ്രയിച്ച് അവളുടെ കാര്യം യഥേച്ഛം സിദ്ധമാക്കാം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ ദേവേന്ദ്രന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു ആ മഹാത്മാവിന്റെ ദേഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 37

सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः

ആ സുമായുധൻ മാധവനെ സഖാവാക്കി, അവനെയേ ആശ്രയിച്ച് (മുന്നോട്ട് നീങ്ങി).

Verse 38

तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य

കൃകലന്റെ ഭാര്യയായ ആ സാധ്വിയും പരമപുണ്യവതിയുമായ സ്ത്രീയെ വധിക്കുവാൻ കുസുമായുധൻ (കാമദേവൻ) പോലും അത്യന്തം ഉത്സുകനായി. അവളുടെ ദേഹത്തെ കണ്ണുകളാൽ നോക്കി, അവളെയേ ബാണലക്ഷ്യമാക്കി സന്നദ്ധനായി നിന്നു.

Verse 57

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ സുകലാ-ചരിത്രത്തിന്റെ അമ്പത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.