Adhyaya 54

Verse 1

विष्णुरुवाच । एवमुक्ता गता दूती तया सुकलया तदा । समासेन सुसंप्रोक्तमवधार्य पुरंदरः

വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ആ ദൂതി അന്നേരം സുകലയോടുകൂടെ പുറപ്പെട്ടു. സംക്ഷേപത്തിൽ സുസ്പഷ്ടമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നന്നായി ഗ്രഹിച്ച് പുരന്ദരൻ (ഇന്ദ്രൻ) മനസ്സിൽ ധരിച്ചു.

Verse 2

तदर्थं भाषितं तस्याः सत्यधर्मसमन्वितम् । आलोच्य साहसं धैर्यं ज्ञानमेव पुरंदरः

അവൾ ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി പറഞ്ഞ, സത്യധർമ്മസമന്വിതമായ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ച് പുരന്ദരൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവളിൽ ധൈര്യം, സ്ഥിരത, ജ്ഞാനം എന്നിവ മാത്രമേ തിരിച്ചറിഞ്ഞുള്ളൂ.

Verse 3

ईदृशं हि वदेत्का हि नारी भूत्वा महीतले । योगरूपं सुसंशिष्टं न्यायोदैः क्षालितं वचः

ഭൂമിയിൽ സ്ത്രീയായി ജനിച്ചിട്ട് ആരാണ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുക? ആ വാക്കുകൾ യോഗസ്വരൂപത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടതും, സുസംസ്കൃതവുമായതും, ന്യായതർക്കത്തിന്റെ ജലത്തിൽ കഴുകി ശുദ്ധീകരിച്ചതുമാണ്.

Verse 4

पवित्रेयं महाभागा सत्यरूपा न संशयः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य धुरं धर्तुं भवेत्क्षमा

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ! ഇത് സംശയമില്ലാതെ പവിത്രകരവും സത്യസ്വരൂപവുമാണ്. അവൾ സമസ്ത ത്രിലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും വഹിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവൾ.

Verse 5

एतदर्थं विचार्यैव जिष्णुः कंदर्पमब्रवीत् । त्वया सह गमिष्यामि द्रष्टुं तां कृकलप्रियाम्

ഈ ലക്ഷ്യം ആലോചിച്ച ശേഷം ജിഷ്ണു കന്ദർപ്പനോട് പറഞ്ഞു—“നിനക്കൊപ്പം ഞാൻ പോകും; ആ കൃകലപ്രിയയായ സ്ത്രീയെ ദർശിക്കാം.”

Verse 6

प्रत्युवाच सहस्राक्षं मन्मथो बलदर्पितः । गम्यतां तत्र देवेश यत्रास्ते सा पतिव्रता

തന്റെ ശക്തിയിലുള്ള അഹങ്കാരത്താൽ മന്മഥൻ ഇന്ദ്രനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഹേ ദേവേശാ! ആ പതിവ്രത വസിക്കുന്നിടത്തേക്ക് നമുക്ക് പോകാം.'

Verse 7

मानं वीर्यं बलं धैर्यं तस्याः सत्यं पतिव्रतम् । गत्वाहं नाशयिष्यामि कियन्मात्रा सुरेश्वर

'ഹേ സുരേശാ! ഞാൻ പോയി അവളുടെ മാനം, വീര്യം, ബലം, ധൈര്യം, സത്യം, പാതിവ്രത്യം എന്നിവ നശിപ്പിക്കും. വെറുമൊരു സ്ത്രീക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?'

Verse 8

समाकर्ण्य सहस्राक्षो वचनं मन्मथस्य च । भो भोनंग शृणुष्व त्वमधिकं भाषितं मुधा

മന്മഥന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'ഹേ അനങ്ങാ! കേൾക്കൂ, നീ വെറുതെ അധികം സംസാരിച്ചുപോയി.'

Verse 9

सुदृढा सत्यवीर्येण सुस्थिरा धर्मकर्मभिः । सुकलेयमजेया वै तत्र ते पौरुषं नहि

'സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവൾ ദൃഢയും ധർമ്മകർമ്മങ്ങളാൽ സ്ഥിരയുമാണ്. സത്കുലജാതയും അജയ്യയുമായ അവിടെ നിന്റെ പൗരുഷം വിലപ്പോവില്ല.'

Verse 10

इत्याकर्ण्य ततः क्रुद्धो मन्मथस्त्विन्द्रमब्रवीत् । ऋषीणां देवतानां च बलं मया प्रणाशितम्

ഇതുകേട്ട് കോപിഷ്ഠനായ മന്മഥൻ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: 'ഋഷികളുടെയും ദേവന്മാരുടെയും ശക്തി ഞാൻ നശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.'

Verse 11

अस्या बलं कियन्मात्रं भवता मम कथ्यते । पश्यतस्तव देवेश नाशयिष्यामि तां स्त्रियम्

നിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അവളുടെ ശക്തി എത്രമാത്രമാണെന്ന് എനിക്കു പറയുക. ഹേ ദേവേശ്വരാ! നീ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഞാൻ ആ സ്ത്രീയെ നശിപ്പിക്കും.

Verse 12

नवनीतं यथा चाग्नेस्तेजो दृष्ट्वा द्रवं व्रजेत् । तथेमां द्रावयिष्यामि स्वेन रूपेण तेजसा

പുതിയ വെണ്ണ അഗ്നിയുടെ തേജസ് കണ്ടാൽ ഉരുകി ദ്രവമാകുന്നതുപോലെ, എന്റെ സ്വരൂപതേജസ്സാൽ അവളെയും ഉരുക്കും.

Verse 13

गच्छ तत्र महत्कार्यमुपस्थं सांप्रतं ध्रुवम् । कस्मात्कुत्ससि मे तेजस्त्रैलोक्यस्य विनाशनम्

അവിടെ പോകുക—മഹത്തായ കാര്യം നിശ്ചയമായി ഇപ്പോൾ തന്നെ സമീപത്തുണ്ട്. ത്രിലോകനാശകമായ എന്റെ തേജസ്സിനെ നീ എന്തിന് അവഹേളിക്കുന്നു?

Verse 14

विष्णुरुवाच । आकर्ण्य वाक्यं तु मनोभवस्य एतामसाध्यां तव कामजाने । धैर्यं समुद्यम्य च पुण्यदेहां पुण्येन पुण्यां बहुपुण्यचाराम्

വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ കാമജാനേ! മനോഭവൻ (കാമൻ) പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇത് നിനക്കു ദുഷ്കരമാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ആ പുണ്യദേഹി ധൈര്യം സമാഹരിച്ചു; തന്റെ പുണ്യത്താൽ അവൾ കൂടുതൽ പുണ്യമയിയായി, അനേകം പുണ്യാചാരങ്ങളിൽ സമൃദ്ധയായി.

Verse 15

पश्यामि ते पौरुषमुग्रवीर्यमितो हि गत्वा तु धनुष्मता वै । तेनापि सार्धं प्रजगाम भूयो रत्या च दूत्या च पतिव्रतां ताम्

നിന്റെ പൗരുഷം—നിന്റെ ഉഗ്രവീര്യം—ഞാൻ കാണുന്നു. ഇവിടെ നിന്ന് ആ ധനുർധരനോടൊപ്പം പോയി, അവൾ വീണ്ടും അവനോടൊപ്പം തന്നെ രതിയും ദൂതിയും ചേർന്ന് ആ പതിവ്രതയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു.

Verse 16

एकां सुपुण्यां स्वगृहस्थितां तां ध्यानेन पत्युश्चरणे नियुक्ताम् । यथा सुयोगी प्रविधाय चित्तं विकल्पहीनं न च कल्पयेत

അവൾ ഒരേ പരമപുണ്യവതി; സ്വന്തം ഗൃഹത്തിൽ പാർത്തിട്ടും ധ്യാനയോഗത്താൽ ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ നിയോഗിച്ചു. യഥാർത്ഥ യോഗി ചിത്തം സംയമിപ്പിച്ച് വികൽപരഹിതനായി യാതൊരു കൽപ്പനയും ചെയ്യാത്തതുപോലെ.

Verse 17

अत्यद्भुतं रूपमनंततेजोयुतं चकाराथ सतीप्रमोहम् । नीलांचितं भोगयुतं महात्मा झषध्वजश्चैव पुरंदरश्च

അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവ് അനന്തതേജസ്സോടെ യുക്തമായ അത്യദ്ഭുത രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു; അതുകണ്ട് സതിയും വിസ്മയമഗ്നയായി. അത് ഗാഢനീല വർണ്ണചായകളാൽ ചിഹ്നിതവും ആഭരണ-ഭോഗങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവുമായിരുന്നു; അവിടെ ഝഷധ്വജനും പുരന്ദരനും (ഇന്ദ്രൻ) കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

Verse 18

दृष्ट्वा सुलीलं पुरुषं महांतं चरंतमेवं परिकामभावम् । जाया हि वैश्यस्य महात्मनस्तु मेने न सा रूपयुतं गुणज्ञम्

ആ മഹത്തായ സുലീല പുരുഷൻ കാമഭാവത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാത്മ വൈശ്യന്റെ ഭാര്യ അവനെ രൂപവാനായോ ഗുണജ്ഞനായോ കരുതിയില്ല.

Verse 19

अंभो यथा पद्मदले गतं वै प्रयाति मुक्ताफलकस्य कीर्तिम् । तद्वत्स्वभावः परिसत्ययुक्तो जज्ञे च तस्यास्तु पतिव्रतायाः

പദ്മദളത്തിൽ നില്ക്കുന്ന ജലം മുത്തുപോലെ ഖ്യാതിയും ദീപ്തിയും നേടുന്നതുപോലെ, ആ പതിവ്രതയിൽ പരിപൂർണ്ണ സത്യത്താൽ യുക്തമായ സ്വഭാവം ഉദിച്ചു.

Verse 20

अनेन दूती परिप्रेषिता पुरा यामां युवत्या ह गुणज्ञमेनम् । लीलास्वरूपं बहुधात्मभावं ममैष सर्वं परिदर्शयेच्च

ഇവനാൽ തന്നെയായിരുന്നു മുമ്പ് എന്റെ അടുക്കൽ ഒരു ദൂതിയെ അയച്ചത്—ആ യുവതി ഈ ഗുണജ്ഞനായ പുരുഷന്റെ അടുക്കൽ (അയച്ച്) ‘എന്റെ എല്ലാം അവനു കാണിച്ചുതരുക; അവൻ ലീലാസ്വരൂപനും അനേകഭാവങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവനും ആകുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 21

ममैव कालं प्रबलं विचिंत्यागतो हि मे कांतगुणैश्च सत्खलः । रत्यासमेतस्तु कथं च जीवेत्सत्याश्मभारेण प्रमर्दितश्च

എന്റെ കാലം (വിധി) തന്നെയാണ് പ്രബലം എന്നു വിചാരിച്ച്, എന്റെ കാന്തഗുണങ്ങളിൽ മോഹിതനായ ആ കപടൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. എന്നാൽ രതിയിൽ ആസക്തനായി, സത്യമെന്ന കല്ലിന്റെ ഭാരത്തിൽ ചതഞ്ഞവൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?

Verse 22

ममापि भावं परिगृह्य कांतो जीवेत्कियान्वापि सुबुद्धियुक्तः । शून्यो हि कायो मम चास्ति सद्यश्चेष्टाविहीनो मृतकल्प एव

എന്റെ പ്രിയൻ എന്റെ തന്നെ ഭാവം സ്വീകരിച്ച്, സുബുദ്ധിയോടെ എത്രകാലം ജീവിച്ചാലും—എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോഴേ ശൂന്യമായതുപോലെ, ചേഷ്ടയില്ലാതെ, മരിച്ചവണ്ണം തന്നെയാണ്.

Verse 23

कायस्य ग्रामस्य प्रजाः प्रनष्टाः सुविक्रियाख्यं परिगृह्य कर्म । ममाधिकेनापि समं सुकांतं स ऊर्द्ध्वशोभामनयच्च कामः

കായയുടെ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രജകൾ നശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ‘സുവിക്രിയ’ എന്ന പേരുള്ള കര്‍മ്മം ഏറ്റെടുത്തു. പിന്നെ, എന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനായ കാമനും സുന്ദരനായ സുകാന്തനെ ഉന്നത ശോഭയിലേക്കുയർത്തി.

Verse 24

यदामृतो बलवान्हर्षयुक्तः स्वयंदृशा वै परिनृत्यमानः । तथा अनेनापि प्रभाषयेद्भुतं यो मां हि वाञ्छत्यपि भोक्तुकामः

അമൃതം ബലവാനായി ഹർഷം നിറഞ്ഞ്, കണ്ണിന് മുന്നിൽ തന്നെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നപോലെ തോന്നുമ്പോൾ—അതുപോലെ ഈ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയും അത്ഭുതവാക്യം ഉച്ചരിക്കണം; കാരണം എന്നെ അനുഭവിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഫലം പ്രാപിക്കും.

Verse 25

एवं विचार्यैव तदा महासती सत्याख्यरज्ज्वा दृढबद्धचेतना । गृहं स्वकीयं प्रविवेश सा तदा तत्तस्यभावं नियमेन वेत्तुम्

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ‘സത്യം’ എന്ന രജ്ജുവാൽ മനസ്സ് ദൃഢമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ആ മഹാസതി, അവന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാവം നിയമപൂർവ്വം അറിയുവാൻ നിശ്ചയിച്ച്, അപ്പോൾ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 54

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेचतुःपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ സുകലാ-ചരിത്രം എന്ന അമ്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।