Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ സംബോധിക്കപ്പെട്ട വേനൻ നിശ്ചയമായും പാപഭാവത്തിലേക്ക് വീണു; സ്വയം മഹാപാപിയായ ആ ജൈനപുരുഷൻ അവനെ മോഹിപ്പിച്ചു.

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

അപ്പോൾ അവൻ അതേ ദുഷ്ടാത്മാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു, വൈദികധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് സത്യധർമ്മാധിഷ്ഠിതമായ ധർമ്മാചരണങ്ങളും വിട്ടുകളഞ്ഞു।

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

അപ്പോൾ സുസമ്പന്നമായ യജ്ഞങ്ങൾ നിലച്ചു; വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഹിതവും അങ്ങനെ തന്നെ ലോപിച്ചു; ആ കാലത്ത് പുണ്യശാസ്ത്രമയമായ ധർമ്മം ഒട്ടും പ്രവൃത്തിയിലായില്ല।

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

അവന്റെ ഭരണത്താൽ ലോകം മുഴുവനും പാപമയമായി; യാഗങ്ങളും ഇല്ല, വേദാചരണവും ഇല്ല, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളുടെ പരമാർത്ഥവും നിലനിന്നില്ല।

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

ആ ദുഷ്ടരാജാവ് ഭരിക്കുമ്പോൾ ബ്രാഹ്മണർ ദാനം ചെയ്യുകയുമില്ല, വേദാധ്യയനം നടത്തുകയുമില്ല; ഇങ്ങനെ ധർമ്മം ക്ഷയിച്ചു, മഹാപാപം പ്രബലമായി।

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

ശാരീരികമായി തടയപ്പെട്ടിട്ടും അവൻ അത്യന്തം വിപരീതമായി പെരുമാറി; ആ ദുഷ്ടമനസ്സൻ പിതാവിന്റെ പാദങ്ങളിലും മാതാവിന്റെ പാദങ്ങളിലും നമസ്കരിച്ചില്ല।

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

സനക ബ്രാഹ്മണന്റെ ബന്ധുക്കളിലുപോലും ഞാൻ ഒരുത്തനേ പ്രതാപവാനായിരുന്നു; പിതാവും മാതാവും തടഞ്ഞിട്ടും എന്റെ ദുഷ്ടസ്വഭാവം വിട്ടില്ല।

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

ഹേ മഹായശസ്സേ, അവൻ ദീർഘകാലം തീർത്ഥാടനം, ദാനം മുതലായ ശുഭപുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ഒരിക്കലും ചെയ്യുന്നില്ല; ആത്മബോധത്തിന് അനുയോജ്യമായ ആചാരവും ഇല്ല।

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

പിന്നീട് എല്ലാവരും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് ചോദിച്ചു—ഈ പാപി എന്തുകൊണ്ട് ജനിച്ചു? പ്രജാപതി അങ്കന്റെ പുത്രൻ വംശത്തിന് കളങ്കം വരുത്തി।

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

വീണ്ടും ധർമ്മാത്മാവ് മഹാത്മാവായ മൃത്യുവിന്റെ പുത്രിയോട് ചോദിച്ചു—ഇത് ആരുടെ ദോഷം മൂലമാണ് ഉണ്ടായത്? പ്രിയേ, സത്യം പറയുക।

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

സുനീഥ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമതേ, നന്ദിനി മുമ്പേ തന്നെ അങ്കനോട് തന്റെ വൃത്താന്തവും തന്റെ പുണ്യവും വിവരിച്ചിരുന്നു; എന്റെ ദോഷങ്ങളും അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

എന്റെ ബാല്യത്തിൽ മഹാത്മാവായ സുശങ്കനോടു ഞാൻ പാപം ചെയ്തു. അദ്ദേഹം തപസ്സിൽ സ്ഥാപിതനായിരുന്നിട്ടും പ്രായശ്ചിത്തത്തിനായി ഞാൻ മറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ല.

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

‘അദ്ദേഹം ഒരു ആഴ്ച മുഴുവൻ കോപത്തോടെ ഇരുന്നാൽ നിന്റെ സന്തതി ദുഷ്ടമാകും’ എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു, മഹാഭാഗനേ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവൻ ദുഷ്ടതയിൽ പതിച്ചു.

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ മഹാതേജസ്വി അവളോടൊപ്പം വനത്തിലേക്ക് പോയി. ആ മഹാഭാഗൻ ഭാര്യയോടുകൂടെ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

അവിടെ ആ ഏഴ് ഋഷിമാരും വേനന്റെ സമീപത്തേക്ക് പോയി. പിന്നെ അവനെ വിളിച്ചു അങ്ങയുടെ പുത്രനോടു പറഞ്ഞു.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു—ഹേ വേന, ദുസ്സാഹസം ചെയ്യരുത്; ഇവിടെ നീ പ്രജാപാലകനാണ്. നിനക്കാൽ ഈ സമസ്ത ലോകം—ത്രിലോകം, ചരാചരസഹിതം—രക്ഷിക്കപ്പെടണം.

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

ഹേ മഹാഭാഗാ! എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ തന്നെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിതം. അതിനാൽ പാപകർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ആചരിക്കൂ.

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

അവർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു. വേനൻ പറഞ്ഞു—“ഞാനേ പരമധർമ്മം; ഞാനേ സനാതനമായി പൂജ്യനായവൻ.”

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

ഞാനാണ് ധാതാവ്, ഞാനാണ് ഗോപ്താവ്, ഞാനാണ് വേദാർത്ഥം. ഞാനാണ് ധർമ്മം, മഹാപുണ്യസ്വരൂപം—സനാതന ജൈനധർമ്മം.

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“ഹേ വിപ്രന്മാരേ! നിശ്ചിത കർമങ്ങളാൽ എന്നെയേ ഭജിക്കുവിൻ; ഞാൻ ധർമ്മസ്വരൂപൻ.” ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—“ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ—ഈ മൂന്നു വർണങ്ങളും ദ്വിജർ.”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

എല്ലാ വർണങ്ങൾക്കും ഇതാണ് ശ്രുതിയുടെ സനാതന ഉപദേശം—വേദാചാരപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നതിനാലാണ് ജീവികൾ നിലനിൽക്കുന്നത്.

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

ബ്രഹ്മവംശത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച നീ തീർച്ചയായും ബ്രാഹ്മണനാണ്; പിന്നീടു ഭൂമിയുടെ രാജാവായി ജനിച്ചു—കൃതകർമ്മങ്ങളാൽ തെളിഞ്ഞ പരാക്രമശാലി.

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! രാജാവിന്റെ പുണ്യത്താൽ ദ്വിജർ സുഖത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; രാജാവിന്റെ പാപത്താൽ അവർ നശിക്കുന്നു. അതിനാൽ പുണ്യം, ധർമ്മാചരണം ചെയ്യുക.

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

ഹേ നരാധിപാ! നീ ധർമ്മത്തെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു ആചരിക്കുകയും ചെയ്തു; ത്രേതായുഗത്തിന് യോജ്യമായ കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിച്ചു, എന്നാൽ ദ്വാപരയുഗത്തിലെ പോലെ അല്ല.

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

മനുഷ്യർ തന്നെയാകും കലിയുഗപ്രവേശം പ്രചരിപ്പിക്കുക; ജൈനധർമ്മത്തെ ആശ്രയിച്ച് എല്ലാവരും പാപമോഹിതരാകും.

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

വേദാചാരം ഉപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യർ പാപത്തിലേക്ക് വീഴും; ഇങ്ങനെ ജൈനധർമ്മം തന്നെയാണ് പാപത്തിന്റെ മൂലമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു—സംശയമില്ല.

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ഇതുകൊണ്ട് മഹാമോഹത്തിൽ മുഗ്ധരായി പതിതരായ മനുഷ്യർ പാപസമൂഹമായി മാറുന്നു; അവരുടെ നാശത്തിന് മറ്റൊരു മാർഗമില്ല।

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

ഗോവിന്ദൻ നിശ്ചയമായി അവതരിക്കും—സകലപാപങ്ങളും ഹരിക്കുന്നവൻ; തന്റെ സ്വേച്ഛാരൂപം ധരിച്ചു പാതകത്തിന്റെ കാരണമായി (ദുഷ്ടരെ) സംഹരിക്കും।

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

ഇങ്ങനെ പാപങ്ങൾ സഞ്ചിതമായാൽ, വീണ്ടും നിശ്ചയമായി മ്ലേച്ഛരുടെ നാശത്തിനായി സ്വയം ദേവൻ കല്കിയായിരിക്കും; സംശയമില്ല।

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

കലിയുഗജന്യമായ ലോകവ്യവഹാരം ഉപേക്ഷിച്ച് പുണ്യത്തെ ആശ്രയിക്കു. സത്യത്തിൽ നടന്ന് ജനങ്ങളുടെ പാലകനാകു.

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

വേനൻ പറഞ്ഞു—“ഞാൻ ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; ഇവിടെ എല്ലാം എനിക്ക് അറിയാം. വ്യത്യസ്തമായി പെരുമാറുന്നവൻ നിശ്ചയമായി ദണ്ഡനീയൻ.”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

പാപചേതനനായ ആ രാജാവ് അത്യന്തം ദർപ്പത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മഹാത്മ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും ക്രോധിച്ചു।

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

മഹാത്മ ബ്രാഹ്മണർ ക്രുദ്ധരായപ്പോൾ, അവരുടെ ബ്രഹ്മശാപഭയത്താൽ രാജാവ് വേന വൽമീകത്തിൽ (ചീമപ്പുറ്റിൽ) പ്രവേശിച്ചു।

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

അപ്പോൾ ക്രുദ്ധരായ മുനിമാർ വേനനെ എല്ലാടവും അന്വേഷിച്ചു; രാജാവ് അപ്രത്യക്ഷനായെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അവൻ അപ്പോൾ വൽമീകത്തിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടു।

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

വിപ്രന്മാർ ആ ക്രൂരനായ പാപചേതനനെ ബലമായി കൊണ്ടുവന്നു; അവന്റെ പാപകർമ്മങ്ങൾ കണ്ട മുനിമാർ പൂർണ്ണ സംയമത്തോടും ഏകാഗ്രതയോടും കൂടി നിന്നു।

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

ക്രോധാവേശത്തോടെ അവർ ആ ഭൂപതിയുടെ ഇടങ്കൈ മഥിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് അത്യന്തം കുറുകായ, നീലവർണ്ണമുള്ള, ഭയങ്കരനായ ഒരു സത്ത്വം ജനിച്ചു।

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

രക്തനേത്രനും ബാണം കൈയിൽ പിടിച്ചും ധനുസ്സു ധരിച്ചും നിന്ന ബർബരൻ നിശ്ചയമായും എല്ലാ പാപിഷ്ഠ നിഷാദന്മാരുടെയും പ്രധാനനായിത്തീർന്നു।

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനമായ മുപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

അവർ മഹാത്മാവായ വേനന്റെ വലങ്കൈയും മഥിച്ചു; അതിൽ നിന്നു ഭൂമിയെ ദോഹനം ചെയ്ത ആ മഹാപുരുഷൻ ജനിച്ചു।

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

പൃഥു എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു—അത്യന്തം പ്രാജ്ഞൻ, രാജാധിരാജൻ, മഹാബലവാൻ. അവന്റെ പുണ്യപ്രസാദത്താൽ വേനനും ധർമ്മാർത്ഥങ്ങളിൽ നിപുണനായി।

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

ആ ചക്രിയുടെ പ്രസാദത്താൽ ചക്രവർത്തിപദം അനുഭവിച്ച്, അവൻ വൈഷ്ണവ ലോകത്തിലേക്ക്—വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദത്തിലേക്ക്—ഗമിച്ചു।