Adhyaya 35

Verse 1

रंभोवाच । ब्रह्मा अव्यक्तसंभूतस्तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । अत्रिर्नाम स धर्मात्मा तस्य पुत्रो महामनाः

രമ്പ പറഞ്ഞു—അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ഉദ്ഭവിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് പ്രജാപതി ജനിച്ചു. ആ ധർമ്മാത്മാവിന്റെ പേര് ‘അത്രി’; അവന്റെ പുത്രൻ മഹാമനസ്സുള്ളവൻ.

Verse 2

अंगो नाम अयं भद्रे नंदनं वनमागतः । इंद्रस्य संपदं दृष्ट्वा लीलातेजसमुत्तमाम्

ഹേ ഭദ്രേ, അങ്ഗ എന്ന ഈ വ്യക്തി നന്ദനവനത്തിലേക്ക് വന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ സമ്പത്തും, ലീലപോലെ തെളിയുന്ന പരമ തേജസ്സും അവൻ കണ്ടു.

Verse 3

कृता स्पृहा अनेनापि इंद्रस्य सदृशे पदे । ईदृशो हि यदा पुत्रो मम स्याद्धर्मसंयुतः

ഇവനാൽ എനിക്കും ഇന്ദ്രസമമായ പദവിയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഉണർന്നു; കാരണം എന്റെ പുത്രൻ ഇങ്ങനെ ധർമ്മസംയുക്തനായാൽ എന്റെ അഭിലാഷം സഫലമാകും.

Verse 4

सुश्रेयो मे भवेज्जन्म यशः कीर्ति समन्वितम् । आराधितो हृषीकेशस्तपोभिर्नियमैस्तथा

എന്റെ ജന്മം അത്യന്തം ശ്രേയസ്കരമായി, യശസ്സും കീർത്തിയും സമന്വിതമായി വരട്ടെ; കൂടാതെ തപസ്സും നിയമാനുഷ്ഠാനങ്ങളും കൊണ്ട് ഹൃഷീകേശനെ ആരാധിക്കട്ടെ.

Verse 5

सुप्रसन्ने हृषीकेशे वरं याचितवानयम् । इंद्रस्य सदृशं पुत्रं विष्णुतेजः पराक्रमम्

ഹൃഷീകേശൻ അത്യന്തം പ്രസന്നനായപ്പോൾ അവൻ വരം അപേക്ഷിച്ചു—ഇന്ദ്രസമനായ പുത്രൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ തേജസ്സും പരാക്രമവും ഉള്ളവൻ.

Verse 6

वैष्णवं सर्वपापघ्नं देहि मे मधुसूदन । दत्तवान्स तदा पुत्रमीदृशं सर्वधारकम्

ഹേ മധുസൂദനാ! സർവ്വപാപനാശകനായ വിഷ്ണുഭക്തനായ പുത്രനെ എനിക്കു ദയവായി നല്കണമേ. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത്തരത്തിലുള്ള, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമായ പുത്രനെ നൽകി.

Verse 7

तदाप्रभृति विप्रेंद्रः पुण्यां कन्यां प्रपश्यति । यथा त्वं चारुसर्वांगी तथायं परिपश्यति

അന്നുമുതൽ വിപ്രശ്രേഷ്ഠൻ ആ പുണ്യവതിയായ കന്യയെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നീ സർവ്വാംഗസുന്ദരിയായതുപോലെ, അവൻ അവളെയും അങ്ങനെ തന്നെ ദർശിക്കുന്നു.

Verse 8

एनं गच्छ वरारोहे अस्मात्पुत्रो भविष्यति । पुण्यात्मा पुण्यधर्मज्ञो विष्णुतेजः पराक्रमः

ഹേ വരാരോഹേ! അവന്റെ അടുക്കൽ പോകുക; അവനിൽ നിന്നു നിനക്കൊരു പുത്രൻ ജനിക്കും—പുണ്യാത്മാവ്, പുണ്യധർമ്മജ്ഞൻ, വിഷ്ണുതേജസ്സാൽ ദീപ്തൻ, പരാക്രമശാലി.

Verse 9

एतत्ते सर्वमाख्यातं तथाहं पृच्छिता त्वया । अयं भर्ता भवत्यर्हो भवेदेव न संशयः

നീ ചോദിച്ചതുപോലെ എല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഈ പുരുഷൻ നിന്റെ ഭർത്താവാകാൻ യോജ്യൻ; അതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 10

सुशंखस्यापि यः शापो वृथा सोऽपि भविष्यति । अस्माज्जाते महाभागे पुत्रे धर्मप्रचारिणि

സുശങ്കൻ ഉച്ചരിച്ച ശാപവും വ്യർത്ഥമാകും; നമ്മിൽ നിന്നു ധർമ്മപ്രചാരകനായ മഹാഭാഗ്യപുത്രൻ ജനിക്കുമ്പോൾ.

Verse 11

भविष्यसि सुखी भद्रे सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । सुक्षेत्रे कृषिकारस्तु बीजं वपति तत्परः

ഭദ്രേ, നീ സുഖിനിയാകും—സത്യം, സത്യം ഞാൻ പറയുന്നു. നന്നായി ഒരുക്കിയ കൃഷിയിടത്തിൽ കർമനിഷ്ഠനായ കർഷകൻ തൽപരനായി വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നു.

Verse 12

स तथा भुंजते देवि यथा बीजं तथा फलम् । अन्यथा नैव जायेत तत्सर्वं सदृशं भवेत्

ദേവി, യഥാ ബീജം തഥാ ഫലം; ജീവികൾ അതനുസരിച്ച് ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. അല്ലാത്തപക്ഷം അത് ജനിക്കുകയില്ല; എല്ലാം സ്വന്തം കാരണസദൃശമാകുന്നു.

Verse 13

अयमेष महाभागस्तपस्वी पुण्यवीर्यवान् । अस्य वीर्यात्समुत्पन्नो अस्यैवगुणसंपदा

ഇവനേ മഹാഭാഗ്യനായ തപസ്വി, പുണ്യവീര്യസമ്പന്നൻ. അവന്റെ വീര്യത്തിൽ നിന്നുതന്നെ അവനോടു സമാനമായ ഗുണസമ്പത്തുള്ളവൻ ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 14

युक्तः पुत्रो महातेजाःसर्वदेहभृतां वरः । भविष्यति महाभाग्यो युक्तात्मा योगतत्ववित्

സംയമമുള്ള പുത്രൻ മഹാതേജസ്സോടെ, സർവ്വ ദേഹധാരികളിലും ശ്രേഷ്ഠനായി ജനിക്കും. അവൻ മഹാഭാഗ്യവാൻ, യുക്താത്മാവ്, യോഗതത്ത്വവിദ് ആയിരിക്കും.

Verse 15

एवं हि वाक्यं तु निशम्य बाला रंभाप्रियोक्तं शिवदायकं तत् । विचिंत्य बुद्ध्येह सुनीथया तदा तत्त्वार्थमेतत्परिसत्यमेव हि

രമ്പയുടെ പ്രിയൻ ഉച്ചരിച്ച ശിവദായകമായ ആ വചനങ്ങൾ കേട്ട് ബാലയായ സുനീത ബുദ്ധിയാൽ ആലോചിച്ചു പറഞ്ഞു—“ഇതിന്റെ തത്ത്വാർത്ഥം നിശ്ചയമായും പരിപൂർണ്ണ സത്യമത്രേ.”

Verse 35

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ മുപ്പത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.