Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—വിഷ്ണു അന്തർധാനം ചെയ്തപ്പോൾ മഹാമതി രാജാവ് വേനൻ “ദേവദേവേശ്വരൻ എവിടെ പോയി?” എന്നു ചിന്തയിൽ മുങ്ങി.

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

മഹാ ഹർഷത്തിൽ ആവിഷ്ടനായ ഉത്തമ രാജാവ് ചിന്തിച്ചു; പിന്നെ രാജശ്രേഷ്ഠനായ പൃഥുവിനെ വിളിച്ചു മധുരവചനങ്ങളാൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

അപ്പോൾ അവൻ മഹാത്മാവിനോട് മഹാ ഹർഷത്തോടെ പറഞ്ഞു—“ഹേ പുത്രാ! നിന്മൂലം ഈ ഭൂലോകത്തിൽ ഞാൻ മഹാപാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു.”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

ഹേ വത്സ പൃഥൂ! എന്റെ വംശം ഇപ്പോൾ ഉജ്ജ്വലത പ്രാപിച്ചു. ഞാൻ ദോഷങ്ങളാൽ നശിപ്പിച്ചതിനെ നീ ഗുണങ്ങളാൽ പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

ഞാൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി അനേകം ദാനങ്ങൾ നൽകും. ഇന്ന് നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ദേഹസഹിതം വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ഹേ മഹാഭാഗാ, ഹേ നൃപോത്തമാ! ആവശ്യമായ സംഭാരങ്ങൾ സമാഹരിക്കൂ. പിന്നെ ഹേ ഭാഗ്യവാനേ, വേദപാരഗന്മാരായ ബ്രാഹ്മണരെ ക്ഷണിക്കൂ.

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വേനന്റെ ആജ്ഞ ലഭിച്ച മഹാത്മാവ് പൃഥു, തന്റെ പിതാവായ വേനനോട് ആദരത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

ഹേ മഹാരാജാ! രാജ്യം ഭരിക്കൂ; മനസ്സിനിഷ്ടമായ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ—അവ ദിവ്യമായാലും മാനുഷമായാലും പുണ്യപ്രദമായിരിക്കട്ടെ. യജ്ഞങ്ങളാൽ ജനാർദനൻ (വിഷ്ണു)നെ ആരാധിക്കൂ.

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ജ്ഞാനനിഷ്ഠനായ പിതാവിനെ നമസ്കരിച്ചു, ഭൂമീശൻ പരിശ്രമപൂർവം അമ്പുകളോടുകൂടിയ വില്ല് എടുത്തു.

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

അവൻ എല്ലാ ഭടന്മാരോടും കല്പിച്ചു—“എന്റെ ഭൂമിയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുവിൻ: കർമ്മത്തിന്റെ മൂന്നു വിധങ്ങളാലും പാപം ചെയ്യരുത്.”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

രാജാ വേനന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിച്ച് പാപം ചെയ്യുന്നവൻ വധ്യനാകട്ടെ; സംശയമില്ല, അവൻ അതേ ഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

ദാനം തീർച്ചയായും നൽകണം; യജ്ഞങ്ങളാലും ജനാർദനൻ (വിഷ്ണു) ആരാധ്യനാകുന്നു. ഹേ മനുഷ്യരേ, അസൂയ വിട്ട് മനസ്സിനെ അവനിൽ നിശ്ചലമാക്കി യജിക്കുവിൻ.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

ഇങ്ങനെ ഉപദേശം നൽകി വേനപുത്രൻ രാജ്യം ഭൃത്യന്മാർക്കു ഏല്പിച്ചു; ഹേ വിപ്രന്മാരേ, തപസ്സിനായി അവൻ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷയങ്ങളിലേക്കു പായുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ സംയമിപ്പിച്ച്, അവൻ നൂറു വർഷം മുഴുവൻ നിരാഹാരനായി നിലകൊണ്ടു.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

അവന്റെ തപസ്സിൽ പ്രസന്നനായ ബ്രഹ്മാവ് പൃഥുവിനോട് പറഞ്ഞു—“നീ എന്തുകൊണ്ട് തപസ്സു ചെയ്യുന്നു? അതിന്റെ കാരണം എനിക്ക് പറയുക.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

പൃഥു പറഞ്ഞു—ഈ വേനൻ മഹാപ്രാജ്ഞൻ, എന്റെ പിതാവും കീർത്തിവർദ്ധകനുമാണ്; എങ്കിലും സ്വന്തം രാജ്യത്തിൽ തന്നെ ആ നരാധമൻ പാപം ആചരിക്കുന്നു।

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

അവന്റെ ശിരഛേദകനായി ദേവൻ ജനാർദനൻ തന്നെയാകട്ടെ; അദൃശ്യ മഹാചക്രങ്ങളാൽ ഹരി സ്വയം ശാസ്താവാകട്ടെ।

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

മനസാ, കർമണാ, വാചാ പാതകം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ തലകൾ—വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് പാകഫലം വീഴുന്നതുപോലെ—ചിതറിപ്പോകട്ടെ।

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

ഇതേ ഞാൻ ശ്രേഷ്ഠ വരമായി കരുതുന്നു. ഹേ സുരേശ്വരാ, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക—പ്രജകളുടെ ദോഷഭാവം മൂലം എന്റെ പിതാവ് മലിനനാകരുത്।

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

ഹേ ദേവേശാ, വരം നൽകാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുക; എനിക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ആഗ്രഹിത വരം നൽകുക. ഹേ ചതുര്മുഖാ, നമസ്കാരം।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—“എവമസ്തു, മഹാഭാഗാ! നിന്റെ പിതാവ് പാവനത പ്രാപിച്ചു. ഓ വത്സ പൃഥു, അവൻ വിഷ്ണുവാലും നീ പുത്രനായി ശാസിച്ചതാലും ദണ്ഡിതനായി.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

ഇങ്ങനെ പൃഥുവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് വരം നൽകി ആ വിഭു പ്രസ്ഥാനം ചെയ്തു. പിന്നെ പൃഥു മടങ്ങിവന്ന് രാജധർമ്മകാര്യങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതനായി.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ! വൈന്യന്റെ രാജ്യത്തിൽ ആരും പാപം ആചരിച്ചില്ല. എന്നാൽ ത്രിവിധ കർമങ്ങളാലും പാപം ചിന്തിക്കുന്നവൻ (ദോഷഭാഗിയാകും).

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

അവന്റെ ശിരസ് ഛേദിക്കപ്പെടും, മൂർച്ചയുള്ള ചക്രംകൊണ്ട് മുറിച്ചതുപോലെ. അന്നുമുതൽ സത്യമായി ആരും പാപം ആചരിക്കരുത്.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

ഇങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവായ വൈന്യന്റെ ആജ്ഞ നിലനിൽക്കുന്നു; സർവ്വജനങ്ങളും സദാചാരവും ആചാരപരമ്പരയും അനുസരിച്ച് നിത്യം തങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റം പരിഷ്കരിക്കുന്നു.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

സർവ്വധർമ്മപരായണർ ദാനവും ധർമ്മോചിതമായ ഭോഗവും കൊണ്ടു വളരുന്നു; ആ രാജാവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവർ സർവ്വവിധ സുഖങ്ങളിലും വർദ്ധിക്കുന്നു।

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനത്തിന്റെ നൂറ്റി ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।