Shloka 42
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
विमुच्य वीणां विरराम गीताप्राप्तं च कार्यं सहसैव मेने । विधूनयंती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गंडभुजौ निवार्य ॥ ४२ ॥
vimucya vīṇāṃ virarāma gītāprāptaṃ ca kāryaṃ sahasaiva mene | vidhūnayaṃtī mṛgapakṣisaghānsuvāsasā gaṃḍabhujau nivārya || 42 ||
അവൾ വീണ വിട്ടുവെച്ച് പാട്ട് നിർത്തി; പെട്ടെന്നു ഒരു കാര്യം വന്നെത്തിയെന്നു കരുതി. മാൻകൂട്ടങ്ങളെയും പക്ഷിസമൂഹങ്ങളെയും കുലുക്കി അകറ്റി, സുഗന്ധവസ്ത്രംകൊണ്ട് കവിളുകളും ഭുജങ്ങളും ഒതുക്കി, അവൾ സ്വയം സമാഹരിച്ചു।
Suta (narrator) describing the scene within the Uttara-Bhaga narrative
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It highlights attentive self-regulation: when a higher duty arises, one pauses even pleasant pursuits (like music) and gathers the senses, a key ethic in tirtha-mahātmya contexts where disciplined conduct supports merit.
Bhakti is not only emotion but readiness to act in alignment with dharma; the verse shows prompt turning from enjoyment to purposeful action, reflecting devotional seriousness and inner composure.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic discipline—sense-restraint and situational propriety—which complements ritual life described in Narada Purana rituals at tīrthas.