Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 130
The Exposition of the Maheśa Mantra
Mahēśa-mantra-prakāśana
देवता दक्षिणामूर्तिर्नाम्ना शंभुरुदीरितः । तारशक्तियुक्तैः पूर्वं ह्रीमाद्यंतैश्च मंत्रजैः ॥ १३० ॥
devatā dakṣiṇāmūrtirnāmnā śaṃbhurudīritaḥ | tāraśaktiyuktaiḥ pūrvaṃ hrīmādyaṃtaiśca maṃtrajaiḥ || 130 ||
അധിദേവത ദക്ഷിണാമൂർത്തിയാണ്; അവനെ ‘ശംഭു’ എന്ന നാമത്താലും പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ആദ്യം താരാശക്തിയുക്തമായ മന്ത്രങ്ങളും, ‘ഹ്രീം’ കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് ‘ഹ്രീം’ കൊണ്ടുതന്നെ അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രസൂത്രങ്ങളും വിധിപൂർവ്വം പ്രയോഗിക്കണം।
Sanatkumara (teaching Narada in a technical-ritual context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It identifies the devatā for the practice as Dakṣiṇāmūrti/Śambhu and stresses correct mantra-structure (Tāra/Oṃ and Hrīm framing), implying that realization depends on precise alignment of deity, sound-power (śakti), and method.
Bhakti here is expressed as disciplined upāsanā: devotion guided by mantra-vidhi, where reverence for Dakṣiṇāmūrti (the guru-form of Śiva) is enacted through correctly empowered sacred syllables.
Mantra-prayoga and phonetic/structural precision—using specific bīja elements (Tāra/Oṃ, Hrīm) and their placement—reflects technical ritual knowledge aligned with śikṣā (proper recitation) and applied mantra-śāstra.