Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
विशालसंज्ञितामीशां व्यापिनीं विमलां यजेत् । तमोपहारिणीं सूक्ष्मां विश्वयोनिं जयावहाम् ॥ १२१ ॥
viśālasaṃjñitāmīśāṃ vyāpinīṃ vimalāṃ yajet | tamopahāriṇīṃ sūkṣmāṃ viśvayoniṃ jayāvahām || 121 ||
‘വിശാലാ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധയായ ഈശ്വരിയെ—സർവ്വവ്യാപിനി, വിമല, സൂക്ഷ്മ, തമോഹാരിണി, വിശ്വയോനി, ജയദായിനി—ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം।
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It defines an upāsanā-object as the all-pervading, stainless Divine Power (Viśālā) who removes inner darkness (tamas/avidyā) and leads the practitioner toward clarity and victory in dharma.
Bhakti here is expressed as focused worship (yajet) with contemplative attributes—purity, subtlety, and cosmic sourcehood—so devotion becomes both reverence and inner transformation.
The verse reflects mantra-upāsanā style precision: worship is guided by defined epithets (nāma/guṇa) used for correct contemplation and recitation—an applied, technical devotional method aligned with śikṣā and vyākaraṇa-informed clarity of terms.