Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 120
The Description of the Worship of Rāma and Others
Rāmādi-pūjā-vidhāna
वह्निजायाद्वादशार्णो मंत्रः कल्पद्रुमोऽपरः । अंगिराश्च मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ १२० ॥
vahnijāyādvādaśārṇo maṃtraḥ kalpadrumo'paraḥ | aṃgirāśca muniśchaṃdo gāyatrī devatā punaḥ || 120 ||
“വഹ്നിജായാ”യിൽ നിന്ന് ദ്വാദശാക്ഷര മന്ത്രം രൂപപ്പെടുന്നു; അത് മറ്റൊരു പേരിൽ ‘കൽപദ്രുമം’ (ആഗ്രഹപൂർത്തികരം) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ ഋഷി അങ്കിരസ്മുനി, ഛന്ദസ് ഗായത്രി, അധിഷ്ഠാത്രി ദേവതയും വീണ്ടും ഗായത്രിയേ.
Sanatkumara (teaching Narada the mantra-lakṣaṇa: ṛṣi–chandas–devatā)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It teaches the standard Vedic way to “situate” a mantra—by stating its syllable-count, ṛṣi (seer), chandas (metre), and devatā—so the practitioner approaches it with correct ritual and contemplative alignment.
By naming the devatā as Gāyatrī and presenting the mantra as a “Kalpadruma,” it frames mantra-japa as a devotional means that can grant spiritual aims when performed with proper Vedic orientation.
Chandas/Vedāṅga methodology: the verse explicitly identifies the metre (Gāyatrī) and ties mantra practice to technical parameters like syllable-count (dvādaśārṇa) and ṛṣi–devatā attribution used in ritual recitation.