Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 117
Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā
मंत्राराधनसामर्थ्यात्तद्भुक्त्वा मोक्षमश्नुते । नित्यं नैमित्तिकं दीक्षां प्राप्य यो नाचरेन्नरः ॥ ११७ ॥
maṃtrārādhanasāmarthyāttadbhuktvā mokṣamaśnute | nityaṃ naimittikaṃ dīkṣāṃ prāpya yo nācarennaraḥ || 117 ||
മന്ത്രാരാധനയുടെ സാമർത്ഥ്യത്താൽ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിച്ച ശേഷം ഒടുവിൽ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ നിത്യവും നൈമിത്തികവുമായ കര്മങ്ങൾക്ക് ദീക്ഷ ലഭിച്ചിട്ടും ആചരിക്കാത്തവൻ കര്ത്തവ്യച്യുതനാകുന്നു.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It links mantra-worship (mantrārādhana) with both worldly fruition and final liberation, while warning that initiation (dīkṣā) has value only when followed by disciplined performance of prescribed duties.
It presents mantra-aradhana as a devotional discipline that matures from experiencing its fruits to culminating in moksha, emphasizing steady practice rather than merely receiving initiation.
Ritual application of dharma—specifically the distinction between nitya (daily) and naimittika (occasional) karmas and the necessity of dīkṣā and proper observance (ācāra) after authorization.