Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 44
The Greatness of Viṣṇu
Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti
अभ्यषिञ्चद्धरेः पादावुत्तङ्को हर्षवारिभिः । मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा ॥ ४४ ॥
abhyaṣiñcaddhareḥ pādāvuttaṅko harṣavāribhiḥ | murāre rakṣa rakṣeti vyāharannānyadhīstadā || 44 ||
അപ്പോൾ ഉത്തങ്കൻ ആനന്ദാശ്രുക്കളാൽ ഹരിയുടെ തിരുവടികൾ അഭിഷേകം ചെയ്തു; “ഹേ മുരാരേ, രക്ഷിക്കേണമേ—രക്ഷിക്കേണമേ” എന്നു ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അന്നേരം മറ്റൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ല।
Suta (narrator in the Purana’s discourse tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: karuna
FAQs
The verse highlights śaraṇāgati (taking refuge): Uttaṅka’s tears and exclusive remembrance of Hari show that wholehearted surrender and prayer to Viṣṇu are themselves a powerful spiritual act.
It presents bhakti as intimate service (pāda-sevā) and constant calling of the Lord’s name—“Murāri, protect me”—where the devotee’s mind becomes one-pointed (ekāgra) with no other support.
No specific Vedāṅga technical teaching is given in this verse; the practical takeaway is devotional practice—prayerful repetition (japa-like calling) and ritual reverence to the Lord’s feet as a bhakti-oriented act.