Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 13
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
नमःस्वस्तिस्वधास्वाहालंवषड्योग ईरिता । चतुर्थी चैव तादर्थ्ये तुमर्थाद्भाववाचिनः ॥ १३ ॥
namaḥsvastisvadhāsvāhālaṃvaṣaḍyoga īritā | caturthī caiva tādarthye tumarthādbhāvavācinaḥ || 13 ||
“നമഃ, സ്വസ്തി, സ്വധാ, സ്വാഹാ, അലമ്” എന്നിവയും യാഗോച്ചാരമായ “വഷട്” മുതലായവയും ദത്ത്വർത്ഥത്തിൽ ചതുര്ഥീ വിഭക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ‘അതിന്നായി’ (താദർഥ്യ) അർത്ഥത്തിലും ചതുര്ഥീ വരും; ധാതുജമായ ‘-തും’ പ്രത്യയം ഇച്ഛിത ക്രിയാഭാവം സൂചിപ്പിക്കുന്നു।
Sanatkumara (teaching Narada in a technical Vedanga/Vyakarana context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It links sacred utterances used in worship and sacrifice (namaḥ, svasti, svadhā, svāhā, vaṣaṭ) with precise grammatical usage, showing that correct speech (śabda) and correct intention (artha) are integral to dharma and ritual purity.
By teaching that offerings and salutations are expressed as “for” the deity or recipient (dative sense), it emphasizes purposeful dedication—acts done for the Lord, the Devas, or the Pitṛs—turning speech and action into conscious devotional offering.
Vyākaraṇa (Sanskrit grammar): it states when the dative (caturthī) is used—after certain indeclinables and in purpose-constructions—and notes the infinitive in -tum as a marker of intended action/purpose.