Shloka 49
Virāṭa-parva Adhyāya 33 — Kuru Cattle-Raid and Matsya Mobilization (भूमिंजय-प्रेरणा)
पदा मूर्थ्नि महाबाहु: प्राहरद् विलपिष्यत: । तस्य जानुं ददौ भीमो जघ्ने चैनमरत्निना | स मोहमगमद् राजा प्रहारवरपीडित:,इससे सुशर्मा विलाप करने लगा। उस समय भीमने उसके मस्तकपर लात मारी और उसके पेटको घुटनोंसे दबाकर ऐसा घूँसा मारा कि उसके भारी आघातसे पीड़ित होकर राजा सुशर्मा मूर्च्छित हो गया
vaiśampāyana uvāca | padā mūrdhni mahābāhuḥ prāharad vilapiṣyataḥ | tasya jānuṃ dadau bhīmo jaghne cainam aratninā | sa moham agamad rājā prahāravarapīḍitaḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സുശർമന്റെ ശിരസ്സിൽ മഹാബാഹു ഭീമൻ പാദപ്രഹാരം ചെയ്തു. പിന്നെ മുട്ടുകൊണ്ട് അവനെ അമർത്തി, മുൻകൈകൊണ്ടും ശക്തിയായി അടിച്ചു. ആ കഠിന പ്രഹാരങ്ങളുടെ വേദനയിൽ പീഡിതനായ രാജാവ് സുശർമൻ ബോധംകെട്ടുവീണു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Within the battlefield frame of kṣatriya-dharma, the verse highlights how violent intent and confrontation can swiftly rebound upon the aggressor; strength and resolve, when deployed in war, bring immediate and unavoidable consequences.
During the combat episode in Virāṭa Parva, Bhīma overwhelms King Suśarmā: he kicks him on the head, pins/presses him with his knee, and strikes him with his forearm, causing Suśarmā to faint from the heavy blows.