Shloka 15
सूतस्य ववृधेडड्रेषु श्रेष्ठ: पुत्र: स वीर्यवान् | चारेण विदितश्लासीत् पृथया दिव्यवर्मभूत्,अधिरथ सूतका वह पराक्रमी श्रेष्ठ पुत्र अंगदेशमें पालित होकर दिनोदिन बढ़ने लगा। कुन्तीने गुप्तचर भेजकर मालूम कर लिया था कि मेरा दिव्य कवचधारी पुत्र अधिरथके यहाँ पल रहा है
vaiśampāyana uvāca | sūtasya vavṛdheḍḍreṣu śreṣṭhaḥ putraḥ sa vīryavān | cāreṇa viditaś cāsīt pṛthayā divyavarmabhūt | adhīratha-sūtakā gṛhe sa parākramī śreṣṭha-putro ’ṅgadeśe pālitaḥ san dinodin vavṛdhe |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— സൂതനായ അധിരഥന്റെ ആ വീര്യവാനായ ശ്രേഷ്ഠ പുത്രൻ അങ്കദേശത്ത് വളർന്നു, ദിനംപ്രതി വൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു. ചാരന്മാർ മുഖേന പൃഥ (കുന്തി) അറിഞ്ഞു— ‘എന്റെ ദിവ്യകവചധാരിയായ പുത്രൻ അധിരഥന്റെ ഗൃഹത്തിൽ വളരുന്നു’ എന്ന്.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical complexity of concealed truth: a mother knows her child’s identity yet keeps it hidden, suggesting how personal duty, social stability, and future outcomes can conflict. It also points to the tension between birth and upbringing—how identity in the epic is shaped by both origin and the household that nurtures one.
The narrator states that the heroic child, raised as the son of the charioteer Adhiratha, grows up in Aṅga. Kuntī (Pṛthā) secretly confirms through spies that her divine-armored son is alive and being brought up there.