Shloka 27
वैशम्पायन उवाच इति स्मोक्ता कुन्तिराजात्मजा सा विवस्वन्तं याचमाना सलज्जा । तस्मिन् पुण्ये शयनीये पपात मोहाविष्टा भज्यमाना लतेव,वैशम्पायनजी कहते हैं--ऐसा कहकर कुन्तिनरेशकी कन्या पृथा भगवान् सूर्यसे पुत्रके लिये प्रार्थना करती हुई अत्यन्त लज्जा और मोहके वशीभूत होकर कटी हुई लताकी भाँति उस पवित्र शय्यापर गिर पड़ी
vaiśampāyana uvāca | iti smoktā kuntirājātmajā sā vivasvantaṃ yācamānā salajjā | tasmin puṇye śayanīye papāta mohāviṣṭā bhajyamānā lateva ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം കുന്തിരാജന്റെ പുത്രി പൃഥാ ലജ്ജയോടെ വിവസ്വാനോട് പുത്രനായി അപേക്ഷിച്ചു. പിന്നെ മോഹത്തിൽ ആകപ്പെട്ട് അവൾ ആ പുണ്യശയ്യയിൽ മുറിഞ്ഞ വള്ളിപോലെ വീണു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how invoking extraordinary powers (divine boons) can carry heavy moral and emotional consequences. Modesty (lajjā) and bewilderment (moha) arise when personal desire confronts social duty and ethical uncertainty, reminding readers to approach power and desire with discernment and responsibility.
After speaking to the Sun-god Vivasvān and imploring him for a son, Pṛthā (Kuntī) is overwhelmed by shame and confusion. She collapses onto a sacred couch, compared poetically to a vine that has been cut and falls.