Shloka 28
तिग्मांशुस्तां तेजसा मोहयित्वा योगेनाविश्यात्मसंस्थां चकार । न चैवैनां दूषयामास भानु: संज्ञां लेभे भूय एवाथ बाला,तत्पश्चात् सूर्यदेवने उसे अपने तेजसे मोहित कर दिया और योगशक्तिके द्वारा उसके भीतर प्रवेश करके अपना तेजोमय वीर्य स्थापित कर दिया। उन्होंने कुन्तीको दूषित नहीं किया--उसका कनन््याभाव अछूता ही रहा। तदनन्तर वह राजकन्या फिर सचेत हो गयी
tigmāṁśus tāṁ tejasā mohayitvā yogenāviśyātmasaṁsthāṁ cakāra | na caivaināṁ dūṣayāmāsa bhānuḥ saṁjñāṁ lebhe bhūya evātha bālā ||
പിന്നീട് തിഗ്മാംശുവായ സൂര്യദേവൻ തന്റെ തേജസ്സാൽ അവളെ മോഹിപ്പിച്ചു; യോഗശക്തിയാൽ അവളുടെ അന്തരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് തന്റെ ദീപ്തമായ ബീജം സ്ഥാപിച്ചു. എന്നാൽ ഭാനു അവളെ ദൂഷിച്ചില്ല—അവളുടെ കന്യാഭാവം അക്ഷുണ്ണമായി നിലനിന്നു. തുടർന്ന് ആ രാജകുമാരി വീണ്ടും ബോധം പ്രാപിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes an ethical boundary even within divine action: conception occurs through yogic power without ‘dūṣaṇa’ (defilement), explicitly preserving the maiden’s bodily integrity and social status. It reflects the epic’s concern with dharma, legitimacy, and the protection of a woman’s honor in narrative terms.
Sūrya (the Sun) overwhelms the maiden with radiance, enters her by yogic power, and implants his luminous seed; afterward she regains consciousness. The narration stresses that she is not violated and remains a maiden, setting the conditions for a miraculous yet socially significant birth.