Shloka 5
भिन्नैश्न परुषै: पादैः सव्रणै: शोणितोक्षितै: । कुशकण्टकविद्धाड्गावुन्मत्ताविव धावत:,उनके पैरोंमें बिवाई फट गयी थी, वे कठोर हो गये थे तथा घाव हो जानेके कारण रक्तसे भींगे रहते थे, तो भी उन्हीं पैरोंसे वे दोनों दम्पति इधर-उधर पागलोंकी भाँति दौड़ रहे थे। उस समय उनके अंगोंमें कुश और काँटे बिंध गये थे
bhinnaiś ca paruṣaiḥ pādaiḥ savraṇaiḥ śoṇitokṣitaiḥ | kuśakaṇṭakaviddhāṅgāv unmattāv iva dhāvataḥ ||
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അവരുടെ പാദങ്ങൾ പിളർന്ന് കഠിനമായി, മുറിവുകളാൽ രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവർ ഇരുവരും ഉന്മത്തരുപോലെ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഓടുമ്പോൾ കുശപ്പുല്ലും മുള്ളുകളും അവരുടെ ശരീരത്തിൽ കുത്തിപ്പറ്റി.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the extremity of suffering and the relentless drive that can seize people in crisis; it invites compassion and reflection on how hardship tests steadiness, self-control, and dharma.
Mārkaṇḍeya describes a couple fleeing or rushing about despite severe injuries: their feet are cracked and blood-soaked, and their bodies are pricked by sharp kuśa-grass and thorns, yet they continue running in a frenzy.