Shloka 105
तमुवाचाथ सावित्री श्वः फलानि हरिष्यसि । योगक्षेमार्थमेतं ते नेष्यामि परशुं त्वहम्,तब सावित्रीने उनसे कहा--“कल सबेरे फलोंको ले चलियेगा। इस समय आपके योग- क्षेमके लिये इस कुल्हाड़ीको मैं साथ ले चलूँगी"
tam uvāca atha sāvitryaḥ śvaḥ phalāni hariṣyasi | yogakṣemārtham etaṃ te neṣyāmi paraśuṃ tv aham |
അപ്പോൾ സാവിത്രി അവനോട് പറഞ്ഞു—“നാളെ നീ ഫലങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകുക. നിന്റെ യോഗക്ഷേമത്തിനായി ഈ പരശു ഞാൻ തന്നെയെടുത്ത് നിനക്കൊപ്പം കൊണ്ടുപോകാം.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic attentiveness in everyday life: genuine devotion expresses itself as practical care—sharing labor, anticipating risk, and safeguarding another’s well-being (yogakṣema) without abandoning one’s duties.
In Mārkaṇḍeya’s narration of Sāvitrī’s story, Sāvitrī addresses her husband (Satyavān in the broader episode), arranging the next day’s work: he will carry the fruits, while she will carry the axe to ensure his safety and welfare.