Shloka 19
Kuntī–Sūrya-saṃvāda: Autonomy, Reputation, and the Promise of Karṇa
अविध्यदिन्द्रजित् तीक्ष्णैः सौमित्रिं मर्मभेदिभि: । सौमित्रिश्वानलस्पर्शरविध्यद् रावर्णिं शरै:,इन्द्रजितने तीखे तथा मर्मभेदी बाणोंद्वारा सुमित्रा-कुमार लक्ष्मणको बींध डाला। इसी प्रकार लक्ष्मणने भी अग्निके समान दाहक स्पर्शवाले तीखे सायकोंद्वारा रावणकुमार इन्द्रजित्कों घायल कर दिया
avidhyad indrajit tīkṣṇaiḥ saumitriṁ marmabhedibhiḥ | saumitriś cānalasparśair avidhyad rāvarṇiṁ śaraiḥ ||
ഇന്ദ്രജിത് മൂർച്ചയുള്ള, മർമ്മഭേദിയായ അമ്പുകളാൽ സുമിത്രാപുത്രനായ സൗമിത്രി ലക്ഷ്മണനെ കുത്തിവീഴ്ത്തി. സൗമിത്രിയും അഗ്നിസ്പർശംപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന തീക്ഷ്ണശരങ്ങളാൽ രാവണപുത്രൻ ഇന്ദ്രജിത്തിനെ പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: steadfast courage and immediate response in battle, where skill and resolve are tested without hesitation. It also underscores the ethical gravity of warfare—strikes to vital points are decisive and dangerous, reminding the listener of the high stakes and responsibility inherent in combat.
In the midst of a fierce fight, Indrajit shoots Lakṣmaṇa with sharp, vital-point-piercing arrows. Lakṣmaṇa retaliates at once, wounding Indrajit with arrows described as having a burning, fire-like touch.