Shloka 26
Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
तौ शरैराचितौ वीरौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ | पेततुर्गगनाद् भूमिं सूर्याचन्द्रमसाविव,वे दोनों बन्धु श्रीराम और लक्ष्मण ऊपरसे नीचेतक बाणोंसे व्याप्त हो गये थे; अतः आकाशसे गिरे हुए सूर्य और चन्द्रमाकी भाँति इस पृथ्वीपर गिर पड़े
tau śarair ācitau vīrau bhrātarau rāma-lakṣmaṇau | petatur gaganād bhūmiṃ sūrya-candramasāv iva ||
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: വീരസഹോദരന്മാരായ രാമനും ലക്ഷ്മണനും തല മുതൽ പാദം വരെ അമ്പുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ അവർ ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames the heroes’ collapse not as moral failure but as the harsh reality of conflict: even dharmic figures can be overwhelmed by violence, yet their worth remains luminous—likened to the sun and moon—suggesting dignity and enduring moral stature amid suffering.
Mārkaṇḍeya narrates that the brothers Rāma and Lakṣmaṇa have been densely pierced and covered with arrows, and they fall from their elevated position down to the earth, compared poetically to the sun and moon dropping from the sky.