Shloka 14
Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
ते निकृत्ता: शरैस्ती3णै्न्यपतन् धरणीतले । तमड़दो वालिसुत: श्रीमानुद्यम्प पादपम्,प्रहर्तुमैच्छत् त॑ं चास्य प्रासं चिच्छेद लक्ष्मण: । लक्ष्मणके तीखे बाणोंसे टूक-टूक होकर वे तोमर पृथ्वीपर बिखर गये। तब महावेगशाली वालिपुत्र श्रीमान् अंगदने एक वृक्ष उठा लिया और दौड़कर इन्द्रजित॒के मस्तकपर उसे दे मारा; परंतु इन्द्रजित् इससे तनिक भी विचलित न हुआ। उस पराक्रमी वीरने प्रासद्वारा अंगदकी छातीमें प्रहार करनेका विचार किया, किंतु लक्ष्मणने उसे पहले ही काट गिराया
te nikṛttāḥ śarais tīkṣṇair nyapatan dharaṇītale | tataḥ sa vālisutaḥ śrīmān aṅgada udyamya pādapam prahartum aicchat | taṃ cāsya prāsaṃ ciccheda lakṣmaṇaḥ ||
ലക്ഷ്മണന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഖണ്ഡിതമായ തോമരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വീണു ചിതറിപ്പോയി. അപ്പോൾ വാലിപുത്രനായ ശ്രീമാൻ അങ്കദൻ ഒരു വൃക്ഷം ഉയർത്തി ഓടിവന്ന് പ്രഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു; എന്നാൽ ലക്ഷ്മണൻ ആ വൃക്ഷത്തെയും അവന്റെ പ്രാസത്തെയും വെട്ടിവീഴ്ത്തി.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even in violent conflict, success depends not only on raw strength but on disciplined alertness and the duty to protect companions; timely intervention can prevent harm and curb reckless escalation.
After javelins are shattered by arrows and fall to the ground, Aṅgada (Vāli’s son) lifts a tree to strike; Lakṣmaṇa preemptively cuts down the threatening weapons—both the raised tree and the spear—thereby stopping the attack before it can injure Aṅgada.