Shloka 106
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
आह्वते5हं नरश्रेष्ठ त्वां सभाजयिता पुन: । “भरतश्रेष्ठ) सौभाग्यकी बात है कि तुम्हारा यह महान् यज्ञ सकुशल समाप्त हुआ। नरश्रेष्ठस जब युद्धमें पाण्डव मारे जायँगे, उस समय तुम्हारे द्वारा आयोजित राजसूययज्ञकी समाप्तिपर मैं पुन: इसी प्रकार तुम्हारा अभिनन्दन करूँगा”
āhvate ’haṁ naraśreṣṭha tvāṁ sabhājayitā punaḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “നരശ്രേഷ്ഠാ! നീ എന്നെ ആഹ്വാനിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും സഭയിൽ നിന്നെ ആദരിക്കും. യുദ്ധത്തിൽ പാണ്ഡവർ വധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നീ നടത്തിച്ച രാജസൂയയാഗം സമാപിക്കുന്ന വേളയിൽ ഞാൻ വീണ്ടും ഇതേവിധം നിന്നെ അഭിനന്ദിക്കും.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how royal ritual prestige and public praise can be entangled with violent ambition: honor offered for a sacrifice is framed against the grim prospect of war and the fall of rivals, raising ethical tension between dharma and the pursuit of power.
Vaiśaṃpāyana addresses a king as “best of men,” saying he will again honor him when summoned—specifically envisioning a future moment after the Pāṇḍavas are killed in war, when the king’s Rājasūya sacrifice is completed and deserves congratulation.