Shloka 32
धृतराष्ट्रस्य क्रतु-प्रवर्तनम् तथा पाण्डवानां निमन्त्रण-प्रतिवचनम्
Dhṛtarāṣṭra’s Sacrifice Commences and the Pandavas’ Reply to the Invitation
ततो रथादवप्लुत्य सूतपुत्रोडसिचर्म भृत् । विकर्णरथमास्थाय मोक्षायाश्वानचोदयत्,तब सूतपुत्र कर्ण हाथमें तलवार और ढाल लिये अपने रथसे कूद पड़ा और विकर्णके रथपर बैठकर अपने प्राण बचानेके लिये उसके घोड़ोंको जोर-जोरसे हाँकने लगा
tato rathād avaplutya sūtaputro 'sicarma-bhṛt | vikarṇa-ratham āsthāya mokṣāyāśvān acodayat ||
അപ്പോൾ സൂതപുത്രനായ കർണ്ണൻ വാളും പരിചയും കൈയിൽ പിടിച്ച് തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി. വികർണ്ണന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, ജീവൻ രക്ഷിക്കുവാൻ അതിലെ കുതിരകളെ അതിവേഗത്തിൽ ഓടിപ്പിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between heroic ideals and the instinct to preserve life in war. It suggests that in extreme danger, even renowned fighters may prioritize immediate survival, revealing how dharma in battle is tested by fear, circumstance, and the limits of endurance.
Karṇa, described as the sūta’s son, jumps down from his own chariot carrying sword and shield, climbs onto Vikarna’s chariot, and drives the horses hard in order to escape and save himself.