Shloka 41
पञ्चवर्णोत्पत्तिः — The Origin of the Five-Colored Fiery Being and Ritual-Disruptor Lineages
पापं कुर्वन् पापवृत्त: पापस्यान्तं न गच्छति । तस्मात् पुण्यं यतेत् कर्तु वर्जयीत च पापकम्,पाप करनेवाले मनुष्यको पापकी आदत हो जाती है, फिर उसके पापका अन्त नहीं होता। अतः मनुष्यको चाहिये कि वह पुण्य कर्म करनेका ही प्रयत्न करे और पापको सर्वथा त्याग दे
pāpaṁ kurvan pāpavṛttaḥ pāpasyāntaṁ na gacchati | tasmāt puṇyaṁ yateta kartuṁ varjayīta ca pāpakam ||
പാപം ചെയ്യുന്നവൻ പാപവൃത്തിക്ക് അടിമയായി, പിന്നെ തന്റെ പാപത്തിന് അന്ത്യം കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ പുണ്യം ചെയ്യാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും പാപം പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുകയും വേണം.
व्याध उवाच
Educational Q&A
Sin tends to become a habit: repeated wrongdoing entrenches a ‘sinful disposition’ and makes cessation difficult. Hence one should actively cultivate puṇya (virtuous action) and deliberately avoid pāpa (wrongdoing).
In the Vyādha’s instruction (a moral discourse within Vana Parva), he advises the listener on practical dharma: character is shaped by repeated actions, so one must consciously turn toward merit and away from sin.