Shloka 9
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
अवध्यतां च राजेन्द्र सुरराक्षसपन्नगै: पुरं सुरमणीयं च खचरं सुमहाप्रभम्,राजेन्द्र! उन दोनोंने यह भी प्रार्थना की कि “हमारे पुत्र देवता, राक्षस तथा नागोंके लिये भी अवध्य हों। इनके रहनेके लिये एक सुन्दर नगर होना चाहिये, जो अपने महान प्रभा- पुज्जसे जगमगा रहा हो। वह नगर विमानकी भाँति आकाशमें विचरनेवाला होना चाहिये, उसमें सब प्रकारके रत्नोंका संचय रहना चाहिये, देवता, महर्षि, यक्ष, गन्धर्व, नाग, असुर तथा राक्षस कोई भी उसका विध्वंस न कर सके। वह नगर समस्त मनोवाजञ्छित गुणोंसे सम्पन्न, शोकशून्य तथा रोग आदिसे रहित होना चाहिये।” भरतश्रेष्ठ! ब्रह्माजीने कालकेयोंके लिये वैसे ही नगरका निर्माण किया था। यह वही आकाशचारी दिव्य नगर है, जो सर्वत्र विचरता है। इसमें देवताओंका प्रवेश नहीं है। वीरवर! इसमें पौलोम और कालकंज नामक दानव ही निवास करते हैं
avadhyatāṁ ca rājendra surarākṣasapannagaiḥ puraṁ suramaṇīyaṁ ca khacaraṁ sumahāprabham
അർജുനൻ പറഞ്ഞു—“രാജേന്ദ്രാ! അവർ ഇതും കൂടി വരമായി അപേക്ഷിച്ചു—അവരുടെ പുത്രന്മാർ ദേവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും നാഗങ്ങൾക്കും പോലും അവധ്യരാകണം; കൂടാതെ മഹാപ്രഭയിൽ ദീപ്തമായ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു നഗരം അവർക്കുണ്ടാകണം.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how boons and extraordinary protections can intensify adharma-driven power: invulnerability and an impregnable refuge create imbalance and exclusion, setting the stage for inevitable corrective conflict within the cosmic order.
Arjuna recounts a boon-request: the daityas ask that their sons be unslayable by major classes of beings and that they receive a radiant, sky-moving city immune to destruction. Brahmā grants this by creating a divine aerial city for the Kālakeyas, inhabited by Pauloma and Kālakāñja, into which the gods cannot enter.