Shloka 1
Divyāstrāṇāṃ Pradarśana-nivāraṇa
Display of Divine Weapons and Its Prohibition
अपना स२ (0 अवज असल एकसप्तत्याधिकशततमो< ध्याय: दानवोंके मायामय युद्धका वर्णन अजुन उवाच ततो<श्मवर्ष सुमहत् प्रादुरासीत् समन्ततः । नगमात्रै: शिलाखण्डैस्तन्मां दृढ्मपीडयत्,अर्जुन बोले--महाराज! तदनन्तर चारों ओरसे पत्थरोंकी बड़ी भारी वर्षा आरम्भ हो गयी। वृक्षोंक बराबर ऊँचे शिलाखण्ड रणभूमिमें गिरने लगे, इससे मुझे बड़ी पीड़ा हुई
arjuna uvāca | tato 'śmavarṣaṃ sumahat prādurāsīt samantataḥ | nagamātraiḥ śilākhaṇḍais tan māṃ dṛḍham apīḍayat ||
അർജുനൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാ! അതിനുശേഷം ചുറ്റുമെങ്ങും മഹത്തായ കല്ലുമഴ പെട്ടെന്നു പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. വൃക്ഷങ്ങളോളം വലിപ്പമുള്ള ശിലാഖണ്ഡങ്ങൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു എന്നെ കഠിനമായി ഞെരിച്ചമർത്തി; അതിനാൽ എനിക്ക് അത്യന്തം വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the testing of a warrior’s steadiness under overwhelming, deceptive, and violent assaults. Ethically, it frames endurance and clarity amid chaos as essential to upholding one’s duty (dharma) in conflict, especially when adversaries employ māyā-like stratagems.
Arjuna reports that a massive shower of stones erupted from all directions. Tree-sized rock fragments fell and crushed down upon him, causing severe pain—part of the larger description of a terrifying, possibly illusory, battle created by hostile forces.