Shloka 7
Saubha-ākhyāna: Śālva’s Approach and the Fortification of Dvārakā (सौभाख्यानम्—द्वारकायाः सुरक्षाविधानम्)
संनिवेश्य च कौरव्य द्वारकायां नरर्षभ । अभिसारयामास तदा वेगेन पतगेन्द्रवत्,नरश्रेष्ठ राजा शाल्वकी वह सेना सब प्रकारके आयुधोंसे सम्पन्न, सम्पूर्ण अस्त्र- शस्त्रोंके संचालनमें निपुण, रथ, हाथी और घोड़ोंसे भरी हुई तथा पैदल सिपाहियों और ध्वजा-पताकाओंसे व्याप्त थी। उसका प्रत्येक सैनिक हृष्ट-पुष्ट एवं बलवान् था। सबमें वीरोचित लक्षण दिखायी देते थे। उस सेनाके सिपाही विचित्र ध्वजा तथा कवच धारण करते थे। उनके रथ और धनुष भी विचित्र थे। कुरुनन्दन! द्वारकाके समीप उस सेनाको ठहराकर राजा शाल्वने उसे वेगपूर्वक द्वारकाकी ओर बढ़ाया; मानो पक्षिराज गरुड़ अपने लक्ष्यकी ओर उड़े जा रहे हों
sanniveśya ca kauravya dvārakāyāṃ nararṣabha | abhisārayāmāsa tadā vegena patagendravāt ||
വായു പറഞ്ഞു—ഹേ കൗരവകുലപ്രദീപാ, ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ! ദ്വാരകയുടെ സമീപത്ത് സൈന്യം വിന്യസിച്ച ശേഷം ശാൽവരാജൻ അപ്പോൾ മഹാവേഗത്തിൽ നഗരത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി—പക്ഷിരാജൻ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുചാടുന്നതുപോലെ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how power and preparedness can be directed toward aggression; ethically, it invites reflection on the use of strength—whether martial excellence serves protection and dharma or becomes an instrument of unjust harm.
After encamping near Dvārakā, King Śālva rapidly advances his well-armed, well-organized army toward the city, compared to Garuḍa flying swiftly toward its target.