Shloka 6
Saubha-ākhyāna: Śālva’s Approach and the Fortification of Dvārakā (सौभाख्यानम्—द्वारकायाः सुरक्षाविधानम्)
तुष्टपुष्टबलोपेतं वीरलक्षणलक्षितम् | विचित्रध्वजसन्नाहं विचित्ररथकार्मुकम्,नरश्रेष्ठ राजा शाल्वकी वह सेना सब प्रकारके आयुधोंसे सम्पन्न, सम्पूर्ण अस्त्र- शस्त्रोंके संचालनमें निपुण, रथ, हाथी और घोड़ोंसे भरी हुई तथा पैदल सिपाहियों और ध्वजा-पताकाओंसे व्याप्त थी। उसका प्रत्येक सैनिक हृष्ट-पुष्ट एवं बलवान् था। सबमें वीरोचित लक्षण दिखायी देते थे। उस सेनाके सिपाही विचित्र ध्वजा तथा कवच धारण करते थे। उनके रथ और धनुष भी विचित्र थे। कुरुनन्दन! द्वारकाके समीप उस सेनाको ठहराकर राजा शाल्वने उसे वेगपूर्वक द्वारकाकी ओर बढ़ाया; मानो पक्षिराज गरुड़ अपने लक्ष्यकी ओर उड़े जा रहे हों
tuṣṭa-puṣṭa-balopetaṁ vīra-lakṣaṇa-lakṣitam | vicitra-dhvaja-sannāhaṁ vicitra-ratha-kārmukam ||
വായു പറഞ്ഞു—ശാൽവരാജന്റെ ആ സൈന്യം ഹർഷിതവും പുഷ്ടവും ബലസമ്പന്നവും ആയിരുന്നു; യഥാർത്ഥ വീരന്മാരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ അതിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ പതാകകളും കവചങ്ങളും പലവിധം; രഥങ്ങളും ധനുസ്സുകളും അതുപോലെ വൈവിധ്യവും ഭംഗിയും നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the outward signs of martial excellence—strength, morale, equipment, and disciplined readiness—showing how power presents itself through organization and preparedness. Ethically, it sets the stage for judging how such power will be used: mere prowess is not dharma unless directed by righteous intent.
Vāyu describes King Śālva’s army as vigorous and hero-marked, with diverse banners, armor, chariots, and bows. It is a vivid military tableau preparing the listener for Śālva’s impending campaign and confrontation.