Shloka 21
Hanūmān’s Embrace, Counsel, and Promise to Amplify Bhīma’s Battle-Roar
Gandhamādana Continuation
सब लोग सदा एक परमात्मदेवमें ही चित्त लगाये रहते थे। सब लोग एक परमात्माके ही नामका जप और उन्हींकी सेवा-पूजा किया करते थे। सबके वर्णाश्रमानुसार पृथक्- पृथक् धर्म होनेपर भी वे एकमात्र वेदको ही माननेवाले थे और एक ही सनातनधर्मके अनुयायी थे ।। चातुराश्रम्ययुक्तेन कर्मणा कालयोगिना । अकामफलसंयोगातृ प्राप्रुवन्ति परां गतिम्,सत्ययुगके लोग समय-समयपर किये जानेवाले चार आश्रमसम्बन्धी सत्कर्मोंका अनुष्ठान करके कर्म-फलकी कामना और आसक्ति न होनेके कारण परम गति प्राप्त कर लेते थे
cāturāśramya-yuktena karmaṇā kāla-yoginā | akāma-phala-saṃyogāt prāpnuvanti parāṃ gatim ||
ഭീമൻ പറഞ്ഞു—എല്ലാവരും സദാ ഒരേയൊരു പരമേശ്വരനിൽ ചിത്തം സ്ഥാപിച്ച് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവർ നിരന്തരം അവന്റെ നാമം ജപിക്കുകയും അവന്റെ സേവനത്തിലും പൂജയിലും ലീനരാവുകയും ചെയ്തു. വർണാശ്രമപ്രകാരം കര്ത്തവ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നാലും, അവർ ഒരേ വേദത്തെ പ്രമാണമായി അംഗീകരിച്ച് ഒരേ സനാതനധർമ്മത്തെ പിന്തുടർന്നു. നാലാശ്രമങ്ങൾക്കായി കാലാനുസൃതമായി വിധിക്കപ്പെട്ട സത്കർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, കർമ്മഫലത്തോടുള്ള ആഗ്രഹവും ആസക്തിയും ഇല്ലാത്തതിനാൽ, അവർ പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു.
भीम उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined performance of one’s āśrama-based duties, done at the proper time and without desire for results, leads to the highest good. It links ethical life (varṇāśrama-dharma) with inner renunciation (akāma, non-attachment) and devotion to the one Supreme Lord.
Bhīma describes the ideal conduct of people in Satya-yuga: their minds were fixed on the one God, they practiced divine name-recitation and worship, accepted the Veda as sole authority, and—despite differing social and life-stage duties—followed one eternal dharma, attaining the supreme state through desireless action.