Shloka 10
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
वातं चाहूय मा शब्दमित्युवाच स तापस: । व्याहरंश्वेह पुरुषो मेघशब्देन वार्यते
vātaṃ cāhūya mā śabdam ity uvāca sa tāpasaḥ | vyāharaṃś cveha puruṣo meghaśabdena vāryate ||
ലോമശൻ പറഞ്ഞു—“ആ തപസ്വി വായുവിനെ വിളിച്ചു ‘ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്’ എന്നു കല്പിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും ഇവിടെ മനുഷ്യന്റെ വാക്ക് കേൾക്കപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനശബ്ദം അതിനെ മൂടിത്തള്ളുന്നു.”
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ascetic discipline: mastery begins with restraint—especially of speech—and the ability to remain clear and purposeful even when external conditions (like thunderous clouds) overwhelm ordinary communication.
Lomaśa describes an ascetic who summons the wind and commands it to be silent; nevertheless, a person’s speech is present but becomes indistinct because it is overpowered by the loud sound of the clouds.