Shloka 17
Kāleya-Āśrama-Vināśaḥ — The Kāleyas’ nocturnal raids and the devas’ supplication to Nārāyaṇa
सिंहव्याप्रैर्महानादान्नदद्धिरनुनादितम् । अपरैश्नापि संलीनैर्गुहाकन्दरशायिभि:
siṁhavyāghrair mahānādān nadadbhiḥ anunāditam | aparaiś ca api saṁlīnair guhākandaraśāyibhiḥ ||
ലോമശൻ പറഞ്ഞു—സിംഹങ്ങളുടെയും വ്യാഘ്രങ്ങളുടെയും മഹാഗർജനങ്ങളാൽ ആ സ്ഥലം വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഗുഹകളിലും കന്ദരകളിലും ഒളിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ നാദത്താലും അത് അനുനാദിതമായിരുന്നു।
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the austere, untamed character of the forest: a setting that tests travelers with fear and uncertainty, encouraging steadiness and self-control amid danger—virtues central to dharmic endurance during exile.
Lomāśa describes a wilderness region where the surroundings reverberate with the loud roars of lions and tigers, along with other animals concealed in caves and rocky clefts—painting a vivid, perilous landscape encountered on the journey.