Shloka 7
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
द्वादशपूगां सरितं पिबन्तो देवरक्षिताम् । मध्वीक्षन्तश्न ते तस्या: संचरन्तीह घोराम् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्,जो दस इन्द्रियाँ, मन और बुद्धि--इन बारहके समुदायसे युक्त है तथा जो परमात्मासे सुरक्षित है, उस संसाररूप भयंकर नदीके विषयरूप मधुर जलको देखने और पीनेवाले लोग उसीमें गोता लगाते रहते हैं। इससे मुक्त करनेवाले उस सनातन परमात्माका योगीजन साक्षात्कार करते हैं
dvādaśapūgāṃ saritaṃ pibanto devarakṣitām | madhvīkṣantaś ca te tasyāḥ sañcarantīha ghorām | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
സനത്സുജാതൻ അരുളിച്ചെയ്തു—പത്ത് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി—ഈ പന്ത്രണ്ടിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ബന്ധിതരായവർ, ദൈവം കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ സംസാരരൂപ ഭയങ്കര നദിയുടെ ജലം കുടിക്കുന്നു; വിഷയങ്ങളെ തേൻപോലെ മധുരമെന്നു കണ്ടു അതേ പ്രവാഹത്തിൽ മുങ്ങി പൊങ്ങിക്കൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ പ്രവാഹത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന സനാതന ഭഗവാനെ യോഗികൾ നേരിട്ട് ദർശിക്കുന്നു.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Worldly life is likened to a fearful river whose objects appear honey-sweet; beings attached to the twelvefold apparatus (senses, mind, intellect) keep circulating within it. Liberation comes through yogic insight that directly realizes the eternal Lord beyond sense-driven experience.
In the Sanatsujātīya section of the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a philosophical discourse) that most people remain immersed in saṃsāra due to attraction to sense-objects, while yogins perceive the eternal Bhagavān who can free one from that bondage.