Shloka 8
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
तदर्धमासं पिबति संचित्य भ्रमरो मधु । ईशान: सर्वभूतेषु हविर्भूतमकल्पयत् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्,जैसे शहदकी मक्खी आधे मासतक शहदका संग्रह करके फिर आधे मासतक उसे पीती रहती है, उसी प्रकार यह भ्रमणशील संसारी जीव इस जन्ममें किये हुए संचित कर्मको परलोकमें (विभिन्न योनियोंमें) भोगता है। परमात्माने समस्त प्राणियोंके लिये उनके कर्मानुसार कर्मफलभोगरूप हविकी अर्थात् समस्त भोग-पदार्थोंकी व्यवस्था कर रखी है। उस सनातन भगवान्का योगीलोग साक्षात्कार करते हैं
tad-ardha-māsaṁ pibati saṁcitya bhramaro madhu | īśānaḥ sarva-bhūteṣu havir-bhūtam akalpayat | yoginas taṁ prapaśyanti bhagavantaṁ sanātanam |
സനത്സുജാതൻ അരുളിച്ചെയ്തു—തേനീച്ച അർദ്ധമാസം തേൻ ശേഖരിച്ച്, പിന്നെ അർദ്ധമാസം അതേ തേൻ കുടിച്ചു ജീവിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ സഞ്ചാരജീവൻ ഈ ജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച കർമ്മഫലം പരലോകത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു; വിവിധ യോനികളിൽ അതിന്റെ രുചി അനുഭവിക്കുന്നു. സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും അന്തര്യാമിയായ ഈശ്വരൻ കർമ്മാനുസാരം അനുഭവഭോഗങ്ങളെ ‘ഹവി’പോലെ ക്രമപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ആ സനാതന ഭഗവാനെ യോഗികൾ നേരിട്ട് ദർശിക്കുന്നു.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Actions are accumulated like stored honey, and their results are later ‘consumed’ as lived experience across future states of existence; the Lord governs this moral order, and yogins can directly realize that eternal Lord beyond the cycle.
In the Sanatsujātīya discourse (Sanatsujāta speaking), a metaphor of the bee is used to explain how the wandering soul carries and experiences stored karma, while affirming that the Supreme Lord has arranged the distribution of experiential outcomes and is knowable through yogic insight.