Shloka 18
पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—പൂർണ്ണശ്രദ്ധയോടെ ക്രമേണ ഈ കഥ കേട്ട്, അവസാനംവരെ പൂർണ്ണമായി ശ്രവിക്കണം. യഥാശക്തി ശ്രവണത്തിൽ ഉത്സുകനായി മനസ്സിനെ പ്രസന്നമായി നിലനിർത്തണം; ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ ഉല്ലസിക്കെ സംശയത്തിലോ വാദവിതർക്കത്തിലോ ഏർപ്പെടരുത്. സത്യവും ലാളിത്യവും വ്രതമാക്കി, ഇന്ദ്രിയസംയമനമുള്ളവനായി, ശുചിയും ശൗചാചാരസമ്പന്നനുമായി, ശ്രദ്ധാവാനായി, ക്രോധം ജയിച്ച ശ്രോതാവിന് എങ്ങനെ സിദ്ധി ലഭിക്കുന്നുവോ—അത് ഞാൻ പറയുന്നു; കേൾക്കുക।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.