Shloka 66
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
कार्ष्ण वेदमिमं विद्वान् श्रावयित्वार्थम क्षुते । इदं भारतमाख्यानं यः पठेत् सुसमाहितः । स गच्छेत् परमां सिद्धिमिति मे नास्ति संशय:
kārṣṇa vedam imaṁ vidvān śrāvayitvārtham aśnute | idaṁ bhāratam ākhyānaṁ yaḥ paṭhet susamāhitaḥ | sa gacchet paramāṁ siddhim iti me nāsti saṁśayaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഈ കാർഷ്ണവേദം (മഹാഭാരതരൂപ പഞ്ചമവേദം) പണ്ഡിതൻ ശ്രാവ്യമാക്കി കേൾപ്പിച്ചാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഏകാഗ്രചിത്തനായി ഈ ഭാരതാഖ്യാനം പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ പരമസിദ്ധി—മോക്ഷം—പ്രാപിക്കുന്നു; ഇതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a phalaśruti: teaching (making others hear) and reciting the Mahābhārata—regarded as Vyāsa’s ‘Kārṣṇa Veda’—yields spiritual fruit, culminating in the highest siddhi, understood here as mokṣa, especially when done with focused attention.
At the close of the epic (Svargārohaṇa context), Vaiśampāyana affirms the sanctity and salvific value of the Bhārata itself, declaring with certainty that its attentive recitation and transmission confer profound benefit and ultimate liberation.