Shloka 14
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
तपोनिधे त्वयोक्त हि नारायणकथाश्रयम् । स ईशो भगवान् देव: सर्वभूतात्मभावन:,तपोनिधे! आपने भगवान् नारयणकी कथासे सम्बन्ध रखनेवाली जो बातें कही हैं, वे सब इस ग्रन्थकी सारभूत हैं। सबके ईश्वर भगवान् नारायणदेव सम्पूर्ण भूतोंको उत्पन्न करनेवाले हैं
Janamejaya uvāca |
Taponidhe tvayokta hi nārāyaṇa-kathāśrayam |
Sa īśo bhagavān devaḥ sarva-bhūtātma-bhāvanaḥ ||
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു— ഹേ തപോനിധേ! നാരായണകഥയെ ആശ്രയിച്ച് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ വചനങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഈ ഉപദേശത്തിന്റെ സാരം. ആ ഈശൻ, ആ ഭഗവാൻ ദേവൻ—സകലത്തിന്റെയും അധിപൻ; സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മയെ ജനിപ്പിച്ച് ധരിക്കുന്നവൻ.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that discourse rooted in Nārāyaṇa’s sacred narrative is the essence of the teaching, and it identifies Nārāyaṇa as the supreme sovereign who generates and sustains the inner self of all beings—grounding ethics and dharma in devotion to the highest Lord.
Janamejaya addresses a revered ascetic (taponidhi), acknowledging that the sage’s exposition—centered on Nārāyaṇa—captures the heart of the text, and he summarizes Nārāyaṇa’s status as the Lord of all and the source of all beings.