Shloka 15
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्श द्विजसत्तम । यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादय: सुरा:
aho nārāyaṇaṁ tejo durdarśa dvijasattama | yatrāviśanti kalpānte sarve brahmādayaḥ surāḥ ||
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! നാരായണന്റെ തേജസ് അത്ഭുതകരം; മർത്ത്യർക്കത് ദർശിക്കുവാൻ ദുഷ്കരം. കല്പാന്തത്തിൽ ബ്രഹ്മാദികളായ സർവ്വദേവന്മാരും അവനിൽ പ്രവേശിച്ച് ലയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും അവനേക്കാൾ പരമപാവനനും മഹാനുമായ മറ്റാരെയും ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse affirms Nārāyaṇa as the supreme, most pure reality whose radiance is beyond ordinary perception, and into whom even the highest gods (including Brahmā) are ultimately absorbed at cosmic dissolution—supporting a devotional and theistic hierarchy grounded in cosmic order.
Janamejaya, addressing a foremost Brahmin, expresses awe at Nārāyaṇa’s unapproachable splendor and states his conviction that no being in heaven or on earth surpasses Nārāyaṇa, since all deities culminate in Him at the end of the aeon.