Shloka 37
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
दान॑ त्याग: शोभना मूर्तिरिद्भ्यो भूतप्लाव्यं तपसा वै शरीरम् । सरस्वतीनैमिषपुष्करेषु ये चाप्यन्ये पुण्यदेशा: पृथिव्याम्
dānaṁ tyāgaḥ śobhanā mūrtir idbhyo bhūtaplāvyaṁ tapasā vai śarīram | sarasvatī-naimiṣa-puṣkareṣu ye cāpy anye puṇyadeśāḥ pṛthivyām, rājan ||
പാരാശരൻ പറഞ്ഞു—ദാനവും ത്യാഗവും ധർമ്മത്തിന്റെ ശോഭനമായ രൂപമാണ്. തപസ്സിനാലും തീർത്ഥജലങ്ങളുടെ പാവിത്ര്യത്താലും ശരീരം ശുദ്ധിയായി ഉയരുന്നു. അതിനാൽ, രാജാവേ! സരസ്വതി, നൈമിഷാരണ്യം, പുഷ്കരം എന്നിവിടങ്ങളിലേക്കും ഭൂമിയിലെ മറ്റു പുണ്യദേശങ്ങളിലേക്കും ചെന്നു ദാനം ചെയ്യുക, ഭോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക, ശാന്തഭാവത്തോടെ വസിക്കുക, തപസ്സും തീർത്ഥജലവുംകൊണ്ട് ദേഹം-മനം പവിത്രമാക്കുക॥
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dharmic life is strengthened through dāna (charity) and tyāga (renunciation). Inner and outer purification is achieved by tapas (disciplined austerity) and by contact with sacred waters and holy places, cultivating calmness and restraint rather than indulgence.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, the sage Parāśara addresses a king and recommends practical religious-ethical disciplines: visiting renowned tīrthas such as Sarasvatī, Naimiṣāraṇya, and Puṣkara, giving gifts there, renouncing pleasures, maintaining a peaceful disposition, and purifying oneself through austerity and pilgrimage rites.