Shloka 36
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
तात! जो समस्त प्राणियोंको दीपकके समान स्नेहसे संवर्धन करनेयोग्य मानता है और उन्हें स्नेहभरी दृष्टिसे देखता है एवं जो समस्त विषयोंकी ओर कभी दृष्टिपात नहीं करता, वह परलोकमें सम्मानित होता है ।।
tāta! yaḥ samasta-prāṇi-gaṇaṁ dīpaka-sadṛśaṁ snehena saṁvardhanīyaṁ manyate, tān ca snehapūrṇayā dṛṣṭyā paśyati, yaś ca sarva-viṣayān prati kadācit dṛṣṭipātaṁ na karoti, sa paraloke sammānitaḥ bhavati. sāntvenānna-pradānena priya-vādena cāpy uta, sama-duḥkha-sukho bhūtvā sa paratra mahīyate.
പാരാശരൻ പറഞ്ഞു—വത്സാ! എല്ലാ ജീവികളെയും ദീപംപോലെ സ്നേഹത്തോടെ പോഷിക്കേണ്ടവരെന്നു കരുതി, സ്നേഹഭരിതമായ ദൃഷ്ടിയോടെ അവരെ നോക്കുകയും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിലേക്കു ഒരിക്കലും കണ്ണോടിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ പരലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും, വിശപ്പുള്ളവർക്ക് അന്നം നൽകുകയും, മധുരവചനങ്ങളാൽ എല്ലാവരെയും സത്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ—സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ സമഭാവത്തോടെ നിലകൊണ്ട്—ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും മഹത്വം പ്രാപിക്കുന്നു॥
पराशर उवाच
Educational Q&A
True dharma is expressed through universal compassion and self-restraint: nurture all beings with affectionate care, avoid fixation on sense-objects, comfort others, feed the hungry, speak kindly, and remain even-minded in pleasure and pain—such conduct brings honor in this life and exaltation after death.
In Śānti Parva’s instruction on righteous living, the sage Parāśara addresses a listener as “tāta” and summarizes the virtues that lead to esteem: loving regard for all creatures, detachment from sense-enjoyments, charitable giving (especially food), consoling conduct, gentle speech, and equanimity, with the promised fruit of honor in the next world.