Shloka 2
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
पिता परं दैवतं मानवानां मातुर्विशिष्टं पितरं वदन्ति । ज्ञानस्य लाभं॑ परम॑ वदन्ति जितेन्द्रियार्था: परमाप्नुवन्ति
pitā paraṁ daivataṁ mānavānāṁ mātur viśiṣṭaṁ pitaraṁ vadanti | jñānasya lābhaṁ paramaṁ vadanti jitendriyārthāḥ param āpnuvanti ||
പരാശരൻ പറഞ്ഞു—മനുഷ്യർക്കു പിതാവാണ് പരമ ദൈവം. ചിലർ പിതാവിനെ മാതാവിനേക്കാളും ശ്രേഷ്ഠനെന്ന് പറയുന്നു. ജ്ഞാനലാഭം തന്നെയാണ് പരമലാഭമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും അവയുടെ വിഷയങ്ങളെയും ജയിച്ചവർ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse elevates reverence for one’s father as a major dharmic duty, while also asserting that the highest human attainment is the gain of true knowledge; mastery over the senses and their objects is presented as the practical discipline that leads to the supreme state.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, the sage Parāśara is delivering ethical and spiritual counsel, linking social dharma (honoring parents, especially the father) with inner discipline (sense-control) and the ultimate goal (attaining the highest state through knowledge).