Shloka 3
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
रणाजिरे यत्र शराग्निसंस्तरे नृपात्मजो घातमवाप्य दह्ाते । प्रयाति लोकानमरै: सुदुर्लभान् निषेवते स्वर्गफलं यथासुखम्
raṇājire yatra śarāgnisaṃstare nṛpātmajo ghātam avāpya dahyate | prayāti lokān amaraiḥ sudurlabhān niṣevate svargaphalaṃ yathāsukham ||
അമ്പുകളും അഗ്നിയും ശയ്യയായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന യുദ്ധഭൂമിയിൽ രാജപുത്രൻ മരണത്തെ പ്രാപിച്ച് (യുദ്ധാഗ്നിയിൽ) ദഹിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമായ ലോകങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നു; അവിടെ സുഖത്തോടെ സ്വർഗ്ഗഫലം അനുഭവിക്കുന്നു.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a kṣatriya who meets death in righteous battle is portrayed as gaining extraordinary posthumous merit—reaching exalted realms and enjoying heavenly reward—thus reinforcing the ethical ideal of fulfilling one’s ordained duty (svadharma) without fear of death.
Parāśara describes a prince dying amid the horrors of battle, depicted as a ‘bed’ of arrows and fire. Despite the violent setting, the outcome is presented as spiritually elevated: the fallen warrior departs to rare celestial worlds and enjoys the fruits of heaven.