Shloka 1
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
राजन! संसारमें पिता, सखा, गुरुजन और स्त्रियाँ--ये कोई भी उसके नहीं होते, जो सर्वथा गुणहीन हैं; किंतु जो प्रभुके अनन्य भक्त, प्रियवादी, हितैषी और इन्द्रियविजयी हैं, वे ही उसके होते हैं अर्थात् उसका त्याग नहीं करते
rājan! saṃsāre pitā sakhā gurujanāḥ striyaś ca—ete ko'pi tasya na bhavanti yo'ntyantaṃ guṇahīnaḥ; kintu ye prabhoḥ ananya-bhaktāḥ priyavādinaḥ hitaiṣiṇa indriya-jayinaś ca te eva tasya bhavanti, arthāt taṃ na tyajanti.
പരാശരൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! ഈ ലോകത്തിൽ സർവ്വഥാ ഗുണഹീനനായവനോട് പിതാവും സുഹൃത്തും ഗുരുജനങ്ങളും ഭാര്യകളും പോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ ചേർന്ന് നിൽക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ഭഗവാനോടു അനന്യഭക്തിയുള്ളവർ, പ്രിയവും സത്യവും പറയുന്നവർ, പരഹിതൈഷികൾ, ഇന്ദ്രിയജയികൾ—അവർ മാത്രമാണ് അവന്റെ സ്വന്തം; അവർ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Worldly ties are unreliable for a person who lacks virtue; lasting support comes from the company of the virtuous—especially those devoted to the Lord, kind in speech, benevolent, and self-controlled—who do not forsake one in adversity.
Parāśara addresses a king and offers moral instruction: he contrasts the instability of ordinary social relations around a thoroughly unvirtuous person with the steadfast loyalty of spiritually and ethically disciplined companions.