Shloka 9
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत । शक्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथंचन,फिर नियमोंका ज्ञान रखनेवाली और मधुर एवं प्रिय वचन बोलनेवाली कल्याणमयी श्रुतावतीने इस प्रकार कहा--'भगवन्! मुनिश्रेष्ठ! प्रभो! मेरे लिये क्या आज्ञा है? सुव्रत! आज मैं यथाशक्ति आपको सब कुछ दूँगी; परंतु इन्द्रके प्रति अनुराग रखनेके कारण अपना हाथ आपको किसी प्रकार नहीं दे सकूँगी
sarvam adya yathāśakti tava dāsyāmi suvrata | śakra-bhaktyā ca te pāṇiṃ na dāsyāmi kathaṃcana ||
“സുവ്രതാ! ഇന്ന് എന്റെ ശേഷിയോളം എല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് നൽകാം; എന്നാൽ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പ്രതിയുള്ള ഭക്തികൊണ്ട് വിവാഹാർത്ഥം എന്റെ കൈ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരിക്കലും നൽകുകയില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical agency and fidelity to a chosen vow or devotion: one may offer generosity within one’s capacity, yet still set a firm boundary regarding marriage (pāṇi-dāna). Devotion (bhakti) and personal commitment are presented as legitimate grounds for refusal, underscoring consent and steadfastness in dharma.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, a speaker addresses a vow-observant person (suvrata), promising to give whatever is possible that day, but explicitly refusing to give her hand in marriage because of devotion to Śakra (Indra). The line contrasts material or practical giving with an uncompromising decision about marital commitment.