Shloka 96
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
चित्रमालाधरा: केचित् केचिद् रोमाननास्तथा । विग्रहैकरसा नित्यमजेया: सुरसत्तमै:,कोई विचित्र माला धारण किये हुए थे और किन्हींके मुखपर बहुत-से रोयें जमे हुए थे। उन सबको लड़ाई-झगड़ेमें ही रस आता था। वे सदा श्रेष्ठ देवताओंके लिये भी अजेय थे
citra-mālā-dharāḥ kecit kecid romānanaḥ tathā | vigrahaika-rasā nityam ajeyāḥ sura-sattamaiḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ചിലർ വിചിത്രമാലകൾ ധരിച്ചിരുന്നു; ചിലരുടെ മുഖം കനത്ത രോമാവൃതമായിരുന്നു. അവർ നിത്യവും യുദ്ധകലഹത്തിലേ ആസ്വദിച്ചു; ശ്രേഷ്ഠദേവന്മാർക്കും പോലും അവർ അജേയരായിരുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral danger: when conflict becomes one’s sole ‘taste’ (eka-rasa), war turns from a reluctant duty into a defining appetite. Such fixation magnifies destructive power and makes reconciliation difficult, implicitly warning that valor without restraint can oppose dharma.
Vaiśampāyana is describing formidable beings/warriors distinguished by strange garlands and hair-covered faces. Their constant delight in fighting marks them as fearsome combatants, portrayed as unconquerable even by the greatest gods.