Shloka 22
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
अपां कुज्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव । सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत्
apāṁ kujje sarasvatyās taṁ prasādaya pārthiva | sarasvatīṁ tato gatvā sa rājā bakam abravīt, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! സരസ്വതിയുടെ കുഞ്ജത്തിൽ, ജലസമീപത്ത്, ആ മുനി ആസീനനായി ഇരിക്കുന്നു; അവിടെ ചെന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസാദം നേടുക. തുടർന്ന് രാജാവ് സരസ്വതീതീരത്ത് ചെന്നു ബക മുനിയോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചു. ധർമ്മാത്മാവും പ്രതാപവാനുമായ ബക ഋഷി അപ്പോൾ മഹാക്രോധാവിഷ്ടനായിരുന്നു—തപോബലവും കോപവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിൽ, പുണ്യപുരുഷനെ സമീപിക്കേണ്ടത് വിനയത്തോടെയെന്ന ധർമ്മസൂക്ഷ്മത ഈ സംഭവത്തിൽ തെളിയുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Approaching spiritual authority requires humility and respectful conciliation; even a dharmic ascetic may be overtaken by anger, so the ethical response is to seek peace and proper conduct rather than provoke conflict.
Vaiśampāyana describes a king being directed to a sage seated near the waters in a Sarasvatī grove; the king then goes to the riverbank and begins speaking to the sage Baka, who is characterized as righteous, powerful, and seized by intense anger.