Shloka 35
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — दुर्योधनस्य ह्रदप्रवेशः
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Duryodhana’s Entry into the Lake
साश्रुकण्ठो विनि:श्वस्य क्षत्तुर्वाक्यमनुस्मरन् । चिन्तयित्वा मुहूर्त स बाष्पपूर्णेक्षण: श्वसन्
sāśrukaṇṭho viniḥśvasya kṣattur vākyam anusmaran | cintayitvā muhūrtaṃ sa bāṣpapūrṇekṣaṇaḥ śvasan, bhārata |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഭാരതാ! കണ്ണീർ കൊണ്ട് അവന്റെ തൊണ്ട മുട്ടി; ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് വിദുരന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു. പിന്നെ കുറച്ചുനേരം ചിന്തിച്ച്, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഭാരമായി ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, ഏറെ നേരം ആശങ്കയിൽ മുങ്ങി നിന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical force of wise counsel: when advice grounded in dharma is neglected, it returns later as painful remembrance. Grief becomes a mirror that reveals responsibility and the moral cost of one’s choices.
Sañjaya describes a figure overwhelmed by sorrow—throat choked, eyes full of tears—who sighs deeply and recalls Vidura’s earlier words, then sits absorbed in anxious reflection for a time.