Shloka 60
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
निचखान नदन् वीरो वर्म भित्त्वा च सो5भ्ययात् | तब रणभूमिमें कुपित हो गर्जना करते हुए वीर शल्यने भीमसेनके विशाल वक्ष:स्थलमें एक तोमर धँसा दिया। वह उनके कवचको छेदकर छातीमें गड़ गया ।।
sañjaya uvāca | nicakhāna nadan vīro varma bhittvā ca so 'bhyayāt | tato raṇabhūmau kupito garjanaṃ kurvan vīraḥ śalyaḥ bhīmasenasya viśāla-vakṣaḥsthale ekaṃ tomaraṃ niṣpīḍya nyaveśayat | sa tasya kavacaṃ bhittvā urasi gāḍhaṃ jagāma | vṛkodaras tv asambhrāntas tam evoddhṛtya tomaram ... |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് ആ വീരൻ കവചം ഭേദിച്ച് തോമരം കുത്തി, പിന്നെ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുവന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ക്രോധത്തോടെ ഇടിമുഴക്കി ശല്യൻ ഭീമസേനന്റെ വിശാല വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ തോമരം കുത്തി നട്ടു; അത് അവന്റെ കവചം കീറി നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ കുടുങ്ങി. എന്നാൽ വൃകോദരൻ അലറാതെ, അതേ തോമരം പിടിച്ച് വലിച്ചെടുത്തു പുറത്തെടുത്തു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the kṣatriya ideal of steadiness under injury: even when struck through armour, Bhīma remains asambhrānta (unshaken). Ethically, it portrays battlefield duty where courage and composure are praised, while anger (kupita) is shown as a driving force that must still operate within the warrior code.
Sañjaya narrates that Śalya, enraged and roaring, drives a tomara into Bhīma’s broad chest, piercing his armour and lodging deep. Bhīma (Vṛkodara), undisturbed, pulls the spear out, signaling resilience and readiness to continue the fight.