Shloka 57
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
अश्वत्थामाने कहा--भगवन्! आज मैं आंगिरस कुलमें उत्पन्न हुए अपने शरीरकी प्रज्वलित अग्निमें आहुति देता हूँ। आप मुझे हविष्यरूपमें ग्रहण कीजिये ।। भवद्धकत्या महादेव परमेण समाधिना । अस्यामापदि विश्वात्मन्नुपाकुर्मि तवाग्रत:
bhavadbhaktyā mahādeva parameṇa samādhinā | asyām āpadi viśvātmann upākurmi tavāgrataḥ ||
അശ്വത്ഥാമാവ് പറഞ്ഞു—ഭഗവൻ! ഇന്ന് ആംഗിരസകുലത്തിൽ ജനിച്ച എന്റെ ഈ ശരീരത്തെ പ്രജ്വലിത അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിക്കുന്നു. എന്നെ ഹവിഷ്യരൂപമായി സ്വീകരിക്കണമേ. മഹാദേവാ! നിങ്ങളുടെ ഭക്തിയോടും പരമസമാധിയോടും കൂടി, ഹേ വിശ്വാത്മൻ, ഈ ആപത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സന്നിധിയിൽ ഞാൻ ഈ ആഹുതി സമർപ്പിക്കുന്നു॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in extreme distress, a warrior may turn to intense devotion and single-pointed concentration to seek divine intervention; it also implicitly questions the ethics of seeking sacred power after grievous wrongdoing, showing the tension between ritual piety and moral accountability.
In the Sauptika episode’s aftermath, the narration presents a prayer-like offering to Śiva (Mahādeva), where the speaker (contextually tied to Aśvatthāmā’s desperate situation) declares an oblation before the deity, signaling a last resort for protection or power amid a dire crisis.